وَعَن رَافع بن خديج قَالَ: قَدِمَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وهم يأبرون النَّخْلَ فَقَالَ: «مَا تَصْنَعُونَ» قَالُوا كُنَّا نَصْنَعُهُ قَالَ «لَعَلَّكُمْ لَوْ لَمْ تَفْعَلُوا كَانَ خَيْرًا» فَتَرَكُوهُ فنفضت قَالَ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ: «إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ إِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَيْءٍ مِنْ دِينِكُمْ فَخُذُوا بِهِ وَإِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَيْءٍ مِنْ رَأْي فَإِنَّمَا أَنا بشر» . رَوَاهُ مُسلم
Rofiʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ Madinaga keldilar, ular esa xurmoni changlatardilar — yaʼni xurmoni urugʻlantirardilar. U zot: «Nima qilyapsizlar?» dedilar. Ular: «Biz buni qilib turardik», dedilar. U zot: «Agar buni qilmasangizlar, ehtimol yaxshiroq boʻlur», dedilar. Shunda ular uni tark qildilar, (xurmo hosili) toʻkildi yoki kamaydi. (Roviy) dedi: ular buni u zotga aytdilar. Shunda u zot: «Men faqat bir insonman. Sizlarga diningizdan bir narsani buyursam, uni olinglar. Sizlarga oʻz raʼyimdan (fikrimdan) bir narsani buyursam, men faqat bir insonman», dedilar. Ikrima: «Yoki shunga oʻxshash», dedi. Al-Maʼqiriy: «toʻkildi», dedi va shubha qilmadi.