وَعَن معَاذ أَنَّهُ سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ أَفْضَلِ الْإِيمَانِ قَالَ: «أَنْ تُحِبَّ لِلَّهِ وَتُبْغِضَ لِلَّهِ وَتُعْمِلَ لِسَانَكَ فِي ذِكْرِ اللَّهِ قَالَ وماذا يَا رَسُول الله قَالَ وَأَن تحب للنَّاس مَا تحب لنَفسك وَتَكْرَهُ لَهُمْ مَا تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ» . رَوَاهُ أَحْمَدُ
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u Nabiy ﷺdan iymonning eng afzali haqida soʻradi. U zot: «Alloh uchun sevishing, Alloh uchun yomon koʻrishing va tilingni Allohni zikr qilishda ishlatishingdir», dedilar. U: ‹Yana nima, yo Rasululloh?› dedi. U zot: «Oʻzingga ravo koʻrgan narsani odamlarga ham ravo koʻrishing va oʻzingga ravo koʻrmagan narsani ularga ham ravo koʻrmasligingdir», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.