وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَدُ اللَّهِ مَلْأَى لَا تَغِيضُهَا نَفَقَةٌ سَحَّاءُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ أَرَأَيْتُمْ مَا أَنْفَقَ مُذْ خَلَقَ السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ؟ فَإِنَّهُ لَمْ يَغِضْ مَا فِي يَدِهِ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ وَبِيَدِهِ الْمِيزَانُ يَخْفِضُ وَيرْفَع» وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ: «يَمِينُ اللَّهِ مَلْأَى قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ مَلْآنُ سَحَّاءُ لَا يُغِيضُهَا شَيْءٌ اللَّيْل والنهار»
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ: «Alloh azza va jalla: ‹(Ey banda,) sarfla — Men senga sarflayman› dedi», dedilar va: «Allohning qoʻ li toʻ ladir; uni hech bir sarf (nafaqa) kamaytirmaydi; (u) kechasi-yu kunduzi sahiy (saxiy, toʻ kib turuvchi)dir», dedilar; (yana): «Aytinglar-chi, U osmon va yerni yaratganidan beri (qancha) sarfladi — albatta bu Uning qoʻ lidagi (narsa)ni kamaytirmadi; Uning Arshi suv ustida edi; Uning qoʻ lida mezon (tarozi) bor — pasaytirar va koʻ tarar edi», dedilar. (Lexical glosslar:) ‹Aʼtaroka› — ‹arovtuhu (unga yetdim, tegdim)›dan ‹iftaalta› (boʻ limi)dir; ‹yaʼruhu› va ‹aʼtaroniy› (ham shundan). ‹Oxizun bi-nosiyatiha› (Hud surasi, 56) — yaʼni Uning mulki va sultoni (qoʻ li ostida). ‹Aniyd›, ‹anud› va ‹oniyd› — bir (maʼnoda); u takabburni taʼkidlash(dir). ‹Istaʼmarakum› — sizlarni obodonchilik qiluvchilar (etib) qildi; ‹aʼmartuhud-dor› — uni (uyni) unga umrbod berdim (degani). ‹Nakirahum› (Hud surasi, 70), ‹ankarahum› va ‹istankarahum› — bir (maʼnoda). ‹Hamiyd›, ‹majiyd› (Hud surasi, 73) — goʻyo ‹mojid›dan ‹faʼiyl› (vaznida); ‹mahmud› — ‹hamida›dan. ‹Sijjiyl› — qattiq, katta (tosh). ‹Sijjiyl› va ‹sijjiyn› — lom va nun egizak (harf)dir.