عَن أُسامةَ بنِ شرِيكٍ قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجًّا فَكَانَ النَّاسُ يَأْتُونَهُ فَمِنْ قَائِلٍ: يَا رَسُولَ اللَّهِ سَعَيْتُ قَبْلَ أَنْ أَطُوفَ أَوْ أَخَّرْتُ شَيْئًا أَوْ قَدَّمْتُ شَيْئًا فَكَانَ يَقُولُ: «لَا حَرَجَ إِلَّا عَلَى رَجُلٍ اقْتَرَضَ عِرْضَ مُسْلِمٍ وَهُوَ ظَالِمٌ فَذَلِكَ الَّذِي حَرِجَ وهَلِك» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bilan hajga chiqdim. Odamlar u zotning oldilariga kelar edilar. Kimdir: «Yo Rasululloh, tavof qilishdan oldin saʼy qildim», derdi, kimdir: «Bir narsani (vaqtidan) keyinga qoldirdim», yoki: «Bir narsani (vaqtidan) oldin qildim», derdi. U zot: «Zarari yoʻq. Faqat bir musulmonning obroʻsiga zolim boʻlgan holda tajovuz qilgan kishigagina (zarar bor). Ana oʻsha kishi qiynaladi va halok boʻladi», derdilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.