وَعَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ: أَنَّ سَعْدًا رَكِبَ إِلَى قَصْرِهِ بِالْعَقِيقِ فَوَجَدَ عَبْدًا يَقْطَعُ شَجَرًا أَوْ يَخْبِطُهُ فَسَلَبَهُ فَلَمَّا رَجَعَ سَعْدٌ جَاءَهُ أَهْلُ الْعَبْدِ فَكَلَّمُوهُ أَنْ يَرُدَّ عَلَى غُلَامِهِمْ أَوْ عَلَيْهِمْ مَا أَخَذَ مِنْ غُلَامِهِمْ فَقَالَ: مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ أَرُدَّ شَيْئًا نَفَّلَنِيهِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي أَنْ يرد عَلَيْهِم. رَوَاهُ مُسلم
Omir ibn Saʼddan rivoyat qilinadiki, Saʼd al-Aqiqdagi qasriga (minib) bordi va bir qulning daraxt kesayotganini yoki uning (barglarini) qoqayotganini koʻrib, uning kiyim-anjomini tortib oldi. Saʼd qaytib kelgach, qulning egalari unga kelib, qullariga yoki oʻzlariga, ularning qulidan olgan narsasini qaytarib berishini soʻrab gaplashdilar. Shunda u: «Rasululloh ﷺ menga oʻlja qilib bergan bir narsani qaytarishimdan Allohdan panoh soʻrayman», dedi va ularga (uni) qaytarishdan bosh tortdi.