وَعَن سعد بن الأطول قَالَ: مَاتَ أَخِي وَتَرَكَ ثَلَاثَمِائَةِ دِينَارٍ وَتَرَكَ وَلَدًا صِغَارًا فَأَرَدْتُ أَنْ أُنْفِقَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِن أخلك مَحْبُوسٌ بِدَيْنِهِ فَاقْضِ عَنْهُ» . قَالَ: فَذَهَبْتُ فَقَضَيْتُ عَنهُ وَلم تبْق إِلَّا امْرَأَةٌ تَدَّعِي دِينَارَيْنِ وَلَيْسَتْ لَهَا بَيِّنَةٌ قَالَ: «أعْطهَا فَإِنَّهَا صَدَقَة» . رَوَاهُ أَحْمد
Saʼd ibn al-Atval (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Akam vafot etib, uch yuz dinor va yosh bolalar qoldirdi. Men (bu molni) ularga sarflashni istadim. Shunda Rasululloh ﷺ menga: «Akang oʻz qarzi bilan mahbus (bogʻlangan)dir, uning nomidan qarzini ado et», dedilar. Men borib, uning nomidan ado etdim. Faqat ikki dinor daʼvo qilayotgan, biroq dalili (guvohi) boʻlmagan bir ayolgina qoldi. U zot: «Unga ber, chunki u rostgoʻydir», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.