وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْجَارُ أَحَقُّ بِشُفْعَتِهِ يُنْتَظَرُ لَهَا وَإِنْ كَانَ غَائِبًا إِذَا كَانَ طَرِيقُهُمَا وَاحِدًا» . رَوَاهُ أَحْمَدُ وَالتِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ. والدارمي
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qoʻshni oʻz shufʼasiga haqliroqdir, garchi yoʻq (gʻoyib) boʻlsa ham, agar ikkalasining yoʻli bitta boʻlsa, u kutiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir; biz bu hadisni Abdulmalik ibn Abu Sulaymondan, u Atodan, u Jobirdan boshqa birov rivoyat qilganini bilmaymiz. Shuʼba shu hadis sababli Abdulmalik ibn Abu Sulaymon haqida tanqid qilgan, holbuki Abdulmalik hadis ahli nazdida ishonchli va omonatdor; biz Shuʼbadan boshqa shu hadis sababli uni tanqid qilgan birovni bilmaymiz. Ilm ahli shu hadisga amal qiladi, yaʼni kishi oʻz shufʼasiga haqliroqdir, garchi gʻoyib boʻlsa ham; kelganida shufʼa uniki boʻladi, garchi muddat choʻzilsa ham.