وَعَن عَائِشَة قَالَت: كنت أغار من اللَّاتِي وَهَبْنَ أَنْفُسَهُنَّ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ: أَتَهَبُ الْمَرْأَةُ نَفْسَهَا؟ فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: (تُرْجِي مَنْ تَشَاءُ مِنْهُنَّ وَتُؤْوِي إِلَيْكَ مَنْ تَشَاءُ وَمَنِ ابْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلَا جنَاح عَلَيْك) قُلْتُ: مَا أَرَى رَبَّكَ إِلَّا يُسَارِعُ فِي هَوَاكَ. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Men — oʻ zlarini Rasululloh ﷺga hadya (tortiq) qilgan ayollarga rashk qilar va: «Ayol kishi oʻ zini hadya qiladi(mi)?!» der edim. Alloh taolo: ‹Ulardan xohlaganingni (navbatini) keyinga surasan va xohlaganingni oʻ zingga (yaqin) olasan; (vaqtincha) chetga qoʻ ygan(lar)ingdan (birontasini yana) istasang, senga gunoh yoʻq› (Ahzob surasi, 51) (oyatini) nozil qilganida, men: «Men Robbingni — faqat sening havoyishingda (xohishingda) shoshilayotgan (deb) koʻ raman», dedim.