وَعَنْ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي امْرَأَةً فِي لِسَانِهَا شَيْءٌ يَعْنِي الْبَذَاءَ قَالَ: «طَلِّقْهَا» . قُلْتُ: إِنَّ لِي مِنْهَا وَلَدًا وَلَهَا صُحْبَةٌ قَالَ: «فَمُرْهَا» يَقُولُ عِظْهَا «فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَقْبَلُ وَلَا تَضْرِبَنَّ ظَعِينَتَكَ ضَرْبَكَ أُمَيَّتَكَ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, mening bir xotinim bor, uning tilida bir narsa bor — yaʼni badzabonligi bor», dedim. U zot: «Uni taloq qil», dedilar. Men: «Undan bir farzandim bor va u bilan uzoq birga yashaganman», dedim. U zot: «Unda unga vaʼz-nasihat qil; agar unda yaxshilik boʻlsa, qabul qiladi. Xotiningni choʻringni urganingdek urma», dedilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.