وَعَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى شَيْخًا يُهَادَى بَيْنَ ابْنَيْهِ فَقَالَ: «مَا بَالُ هَذَا؟» قَالُوا: نَذَرَ أَنْ يَمْشِيَ إِلَى بَيت الله قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى عَنْ تَعْذِيبِ هَذَا نَفسه لَغَنِيّ» . وَأمره أَن يركب. وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: «ارْكَبْ أَيُّهَا الشَّيْخُ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنْكَ وَعَن نذرك»
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ikki oʻgʻli orasida (suyanib) yetaklab kelinayotgan bir cholni koʻrib: «Bunga nima boʻlgan?» — dedilar. (Sahobalar): «U (Kaʼbagacha) piyoda yurishni nazr qilgan», — deyishdi. (U zot): «Albatta, Alloh bu (kishi)ning oʻzini oʻzi azoblashidan beniyozdir», — dedilar va unga minib yurishni buyurdilar.