عَن عَطِيَّة القَرظِي قَالَ: كنتُ فِي سَبي قُرَيْظَةَ عُرِضْنَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَانُوا يَنْظُرُونَ فَمَنْ أَنْبَتَ الشَّعَرَ قُتِلَ وَمَنْ لَمْ يُنْبِتْ لَمْ يُقْتَلْ فَكَشَفُوا عَانَتِي فَوَجَدُوهَا لَمْ تُنْبِتْ فَجَعَلُونِي فِي السَّبْيِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَابْن مَاجَه. والدارمي
Atiyya al-Quraziy (roziyallohu anhu) shunday dedi: Men Banu Qurayza asirlaridan edim. (Sahobalar) bizni koʻzdan kechirar edilar, kimning (qovligʻida) tuk chiqqan boʻlsa, oʻldirilar, kimda chiqmagan boʻlsa, oʻldirilmas edi. Men esa tuk chiqmaganlar orasida edim.