عَن المِسْوَرِ وَمَرْوَانَ: أَنَّهُمُ اصْطَلَحُوا عَلَى وَضْعِ الْحَرْبِ عَشْرَ سِنِينَ يَأْمَنُ فِيهَا النَّاسُ وَعَلَى أَنَّ بَيْنَنَا عَيْبَةً مَكْفُوفَةً وَأَنَّهُ لَا إِسْلَالَ وَلَا إِغْلَالَ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Muhammad ibn al-Aloʼ bizga ibn Idris orqali rivoyat qildi, u: Men ibn Ishoqdan eshitdim, dedi, u az-Zuhriydan, u Urva ibn az-Zubayrdan, u al-Misvar ibn Maxrama va Marvon ibn al-Hakamdan rivoyat qildiki, ular (Hudaybiyada) oʻn yil davomida urushni toʻxtatishga kelishdilar, shu (muddat) ichida odamlar tinch boʻlishi, oramizda yashiringan (yomonlik yashirilmagan) sof munosabat boʻlishi va oʻgʻrilik ham, xiyonat ham boʻlmasligi sharti bilan (sulh tuzdilar).