عَن عبد الله بنِ بُسر قَالَ: كَانَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَصْعَةٌ يَحْمِلُهَا أَرْبَعَةُ رِجَالٍ يُقَالُ لَهَا: الْغَرَّاءُ فَلَمَّا أَضْحَوْا وَسَجَدُوا الضُّحَى أُتِيَ بِتِلْكَ الْقَصْعَةِ وَقَدْ ثُرِدَ فِيهَا فَالْتَفُّوا عَلَيْهَا فَلَمَّا كَثُرُوا جَثَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَعْرَابِيٌّ: مَا هَذِهِ الْجِلْسَةُ؟ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ اللَّهَ جَعَلَنِي عَبْدًا كَرِيمًا وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا عَنِيدًا» ثُمَّ قَالَ: «كُلُوا مِنْ جَوَانِبِهَا وَدَعُوا ذِرْوَتَهَا يُبَارَكْ فِيهَا» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abdulloh ibn Busr (roziyallohu anhu) aytadi: Nabiy ﷺning «Gʻarro» deb ataladigan bir katta kosalari bor edi. Uni toʻrt kishi koʻtarar edi. Ular peshinga yetib, zuho namozini oʻqib boʻlgach, oʻsha kosa — yaʼni unda triyd (non boʻtqasi) qilib — keltirildi. Bas, odamlar uning atrofiga toʻplandilar. Ular koʻpayib ketgach, Rasululloh ﷺ tizzalab choʻkkaladilar. Shunda bir aʼrobiy: «Bu qanaqa oʻtirish?» dedi. Nabiy ﷺ: «Albatta, Alloh meni karamli banda qildi va meni qaysar zoʻravon qilgani yoʻq», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ: «Uning atroflaridan yenglar va uning choʻqqisini (oʻrtasini) qoldiringlar, unga baraka berilur», dedilar.