عَن الفجيع العامري أَنَّهُ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: مَا يَحِلُّ لَنَا مِنَ الْمِيتَةِ؟ قَالَ: «مَا طعامُكم؟» قُلنا: نَغْتَبِقُ وَنَصْطَبِحُ قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ: فَسَّرَهُ لِي عُقْبَةُ: قَدَحٌ غُدْوَةً وَقَدَحٌ عَشِيَّةً قَالَ: «ذَاكَ وَأَبِي الْجُوعُ» فَأَحَلَّ لَهُمُ الْمَيْتَةَ عَلَى هَذِهِ الحالِ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
al-Fujayʼ al-Omiriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Bizga oʻlaksadan nimasi halol boʻladi?» dedi. U zot: «Taomingiz qanaqa?» dedilar. Biz: «Kechqurun bir oz, ertalab bir oz (ichamiz)», dedik. Abu Nuʼaym aytadi: buni menga Uqba: ertalab bir piyola (sut) va kechqurun bir piyola, deb sharhlab berdi. U zot: «Otamga qasamki, mana shu — ochlikdir», dedilar. Shunda ularga shu holatda oʻlaksani halol qildilar. Abu Dovud aytadi: gʻabuq — kunning oxiridagi (ichimlik), sabuh — kunning avvalidagi (ichimlik)dir.