وَعَن ابنِ الحنظليَّةِ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «نِعْمَ الرَّجُلُ خُرَيْمٌ الْأَسْدِيُّ لَوْلَا طُولُ جُمَّتِه وإسبال إزراه» فَبَلَغَ ذَلِكَ خُرَيْمًا فَأَخَذَ شَفْرَةً فَقَطَعَ بِهَا جمته إِلَى أُذُنَيْهِ وَرفع إزراه إِلَى أَنْصَاف سَاقيه. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Nabiy ﷺ ning baʼzi sahobalaridan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kishiga: «Namozda nima deysan?» dedilar. U: «Tashahhud aytaman, soʻng: ‹Allohim, men Sendan jannatni soʻrayman va Senga doʻzaxdan panoh tilayman›, deyman. Lekin men Sizning ham, Muozning ham (pichirlab aytadigan) duosini yaxshi oʻrgana olmadim», dedi. Shunda Nabiy ﷺ: «Biz ham oʻsha (jannat va doʻzax) atrofida (pichirlab duo qilamiz)», dedilar.