وَعَن أُمِّ قَيْسٍ قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «على مَ تَدْغَرْنَ أَوْلَادَكُنَّ بِهَذَا الْعِلَاقِ؟ عَلَيْكُنَّ بِهَذَا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ مِنْهَا ذَاتُ الْجَنْبِ يُسْعَطُ مِنَ الْعُذْرَةِ وَيُلَدُّ مِنْ ذَاتِ الْجنب»
(Ummu Qays (roziyallohu anho) aytdi:) Men Rasululloh ﷺning oldiga — bir oʻ gʻ lim bilan, men unga uzra (tomoq kasalligi) sababli (tomoqni) bosib ezgan holda — kirdim. U zot: «Nega bolalaringizni mana shu (tomoq) ezish (iʼloq) bilan azoblaysiz? Sizlar mana shu hind yogʻ ochi (ud)ni (ishlatishni) lozim tutinglar; chunki unda yetti (xil) shifo bordir — ulardan (biri) zotuljanb(dir): u uzra (kasalligi) uchun (burunga) saʼut (qilinadi), zotuljanb uchun (ogʻ izga) ladud (qilinadi)» dedilar. (Roviy:) Men Zuhriyni: «U bizga ikki (shifoni) bayon qildi, beshtasini esa bizga bayon qilmadi» deganini eshitdim. (Sufyonga: «Maʼmar ‹aʼlaqtu alayhi› deydi-ku» deyildi; u: «(Maʼmar) ‹aʼlaqtu anhu›ni yaxshi saqlamagan; men uni Zuhriyning ogʻ zidan (eshitib) yodlaganman» dedi.)