Abu Humayd as-Soidiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, u dedi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Tabuk gʻazotiga chiqdik. Vodil-Quroga, bir ayolning bogʻi yoniga keldik. Rasululloh ﷺ: «Uni (hosilini) chamalab koʻringlar», dedilar. Biz uni chamaladik, Rasululloh ﷺ ham uni oʻn vasq deb chamaladilar va: «Uni (hisobini) saqlab tur, toki, Alloh xohlasa, oldingga qaytib kelguncha», dedilar. Biz yoʻlga tushib, Tabukka yetib bordik. Rasululloh ﷺ: «Bu kecha sizlarga qattiq shamol esadi, shuning uchun sizlardan hech kim (uning ichida) tik turmasin. Kimning tuyasi boʻlsa, uni mahkam bogʻlab qoʻysin», dedilar. Shunda qattiq shamol esdi, bir kishi (tik) turgan edi, shamol uni koʻtarib, Tayy ikki togʻi (orasi)ga uloqtirdi. Aylaning hokimi Ibn al-Almoning elchisi Rasululloh ﷺ ga maktub bilan keldi va u zotga oq xachir hadya qildi. Rasululloh ﷺ unga (javob) yozdilar va unga bir burd (chopon) hadya qildilar. Soʻng biz qaytib, Vodil-Quroga yetib keldik. Rasululloh ﷺ oʻsha ayoldan bogʻi haqida: «Mevasi qanchaga yetdi?» deb soʻradilar. U: «Oʻn vasq», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Men shoshilyapman. Sizlardan kim xohlasa, men bilan shoshilsin, kim xohlasa, qolsin», dedilar. Biz chiqib, hatto Madina koʻrinadigan yerga yetdik. Shunda u zot: «Bu — Toba, bu esa Uhud, u bizni sevadigan, biz uni sevadigan togʻdir», dedilar. Soʻng: «Albatta, ansorlarning eng yaxshi xonadoni Banu Najjor xonadonidir, soʻng Banu Abdul-Ashhal xonadoni, soʻng Banu Abdul-Horis ibn al-Xazraj xonadoni, soʻng Banu Soida xonadoni. Ansorlarning barcha xonadonida yaxshilik bor», dedilar. Shunda bizga
Saʼd ibn Uboda yetib keldi.
Abu Usayd: «Rasululloh ﷺ ansorlarning xonadonlarini saralab, bizni oxirgi qilganlarini koʻrmadingmi?» dedi. Saʼd Rasululloh ﷺ ga yetib borib: «Yo Rasululloh! Siz ansorlarning xonadonlarini saraladingiz va bizni oxirgi qildingiz», dedi. Shunda u zot: «Yaxshilardan boʻlishingizning oʻzi sizlarga yetarli emasmi?» dedilar.
