وَعَن عمار قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ: إِنِّي أَجْنَبْتُ فَلَمْ أُصِبِ الْمَاءَ فَقَالَ عمار بن يَاسر لعمر بن الْخطاب أَمَا تَذْكُرُ أَنَّا كُنَّا فِي سَفَرٍ أَنَا وَأَنْتَ فَأَمَّا أَنْتَ فَلَمْ تُصَلِّ وَأَمَّا أَنَا فتمعكت فَصليت فَذكرت للنَّبِي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ هَكَذَا فَضَرَبَ النَّبِيُّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسلم بكفيه الأَرْض وَنفخ فيهمَا ثمَّ مسح بهما وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ وَلِمُسْلِمٍ نَحْوُهُ وَفِيهِ قَالَ: إِنَّمَا يَكْفِيكَ أَنْ تَضْرِبَ بِيَدَيْكَ الْأَرْضَ ثمَّ تنفخ ثمَّ تمسح بهما وَجهك وكفيك
Abdurrahmon ibn Abzo (Ammordan) rivoyat qiladi: Bir kishi Umar ibn al-Xattobning oldiga kelib: «Men junub boʻldim, lekin suv yoʻq edi», — dedi. Ammor ibn Yosir Umarga: «Esingdami, biz ikkovimiz safarda (junub boʻlgan) edik; sen namoz oʻqimading, men esa yerda agʻanab namoz oʻqidim. Buni Paygʻambar ﷺ ga aytganimda, u zot: ‹Senga mana shunday qilish kifoya qilar edi›, — dedilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ qoʻllari bilan yerni yengil urdilar, tuproqni puflab tashlab, qoʻllari bilan yuz va qoʻllariga masʼh tortdilar», — dedi.