وَعَنْ شَرِيقٍ الْهَوْزَنِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَسَأَلْتُهَا: بِمَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْتَتِحُ إِذَا هَبَّ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَتْ: سَأَلْتَنِي عَنْ شَيْءٍ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَحَدٌ قَبْلَكَ كَانَ إِذَا هَبَّ مِنَ اللَّيْلِ كَبَّرَ عَشْرًا وَحَمِدَ اللَّهَ عَشْرًا وَقَالَ: «سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ عَشْرًا» وَقَالَ: «سُبْحَانَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ» عشرا واستغفر عشرا وَهَلل عَشْرًا ثُمَّ قَالَ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ ضِيقِ الدُّنْيَا وَضِيقِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ» عَشْرًا ثمَّ يفْتَتح الصَّلَاة. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Kasir ibn Ubayd bizga aytib berib, bizga Baqiyya ibn al-Valid aytib berib, u Umar ibn Juʼsumdan rivoyat qildi. U dedi: Menga Azhar ibn Abdulloh al-Harroziy aytib berib, dedi: Menga Shariyq al-Havzaniy aytib berib, dedi: Men Oisha (roziyallohu anho)ning huzurlariga kirdim va undan: «Rasululloh ﷺ kechasi uygʻonganlarida (namozni) nima bilan boshlar edilar?», deb soʻradim. U: «Sen menga shunday bir narsani soʻrading-ki, undan oldin hech kim mendan buni soʻramagan edi», dedi. (Soʻng aytdi:) U zot kechasi uygʻonganlarida oʻn marta takbir aytar, oʻn marta hamd aytar, oʻn marta: ‹Subhanallohi va bihamdihi›, deydilar, oʻn marta: ‹Subhanal-malikil-quddusi›, deydilar, oʻn marta istigʻfor aytar, oʻn marta: ‹Lo iloha illalloh›, deydilar, soʻng oʻn marta: ‹Allohumma inni aʼuzu bika min ziyqid-dunyo va ziyqi yavmil-qiyamati (Ey Alloh! Men Sendan dunyoning tang ahvolidan va qiyomat kunining tang ahvolidan panoh tilayman)›, deydilar. Soʻngra namozni boshlar edilar.