وَعَن شَقِيق قَالَ: مرض عبد الله بن مَسْعُود فَعُدْنَاهُ فَجَعَلَ يَبْكِي فَعُوتِبَ فَقَالَ: إِنِّي لَا أَبْكِي لِأَجْلِ الْمَرَضِ لِأَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الْمَرَضُ كَفَّارَةٌ» وَإِنَّمَا أبْكِي أَنه أَصَابَنِي عَلَى حَالِ فَتْرَةٍ وَلَمْ يُصِبْنِي فِي حَال اجْتِهَاد لِأَنَّهُ يكْتب للْعَبد من الْجَرّ إِذَا مَرِضَ مَا كَانَ يُكْتَبُ لَهُ قَبْلَ أَنْ يَمْرَضَ فَمَنَعَهُ مِنْهُ الْمَرَضُ. رَوَاهُ رَزِينٌ
Shaqiq (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Masʼud kasal boʻldi, biz uni yoʻqlagani bordik. U yigʻlay boshladi. Shunda unga (yigʻlagani uchun) taʼna qilindi. U: «Men kasallik sababli yigʻlayotganim yoʻq, chunki men Rasululloh ﷺ: ‹Kasallik kafforatdir›, deganlarini eshitganman. Men faqat shuning uchun yigʻlayapmanki, u (kasallik) menga sustkashlik holatida keldi, ibodatga jidd qilgan holatimda kelmadi. Zero, banda kasal boʻlganida, unga kasal boʻlishidan avval yozilib turgan (savob)lar (endi ham) yoziladi, ammo kasallik uni oʻsha amallardan toʻsib qoʻydi», dedi. Razin rivoyat qilgan.