عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ قَالَ: شَرِبَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَبَنًا فَأَعْجَبَهُ فَسَأَلَ الَّذِي سَقَاهُ: مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ؟ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ وَرَدَ عَلَى مَاءٍ قَدْ سَمَّاهُ فَإِذَا نَعَمٌ مِنْ نَعَمِ الصَّدَقَةِ وَهُمْ يَسْقُونَ فَحَلَبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا فَجَعَلْتُهُ فِي سِقَائِي فَهُوَ هَذَا: فَأدْخل عمر يَده فاستقاءه. رَوَاهُ مَالِكٌ وَالْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ
Zayd ibn Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) sut ichib, u unga yoqib qoldi. Shunda u sutni bergan kishidan: «Bu sut qayerdan?» deb soʻradi. U (kishi) unga: bir suvning boshiga borganini, u yerda zakot tuyalari sugʻorilayotganini, ular oʻsha tuyalarning sutidan sogʻib olganini aytib: «Men uni meshimga soldim, mana shu», dedi. Shunda Umar qoʻlini ogʻziga tiqib, uni qusib tashladi. Molik va Bayhaqiy «Shuabul-iymon»da rivoyat qilgan.