عَن قبيصَة بن مُخَارق الْهِلَالِي قَالَ: تَحَمَّلْتُ حَمَالَةً فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْأَلُهُ فِيهَا. فَقَالَ: «أَقِمْ حَتَّى تَأْتِينَا الصَّدَقَة فنأمر لَك بهَا» . قَالَ ثُمَّ قَالَ: «يَا قَبِيصَةُ إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لَا تَحِلُّ إِلَّا لِأَحَدِ ثَلَاثَةٍ رَجُلٍ تَحَمَّلَ حَمَالَةً فَحَلَّتْ لَهُ الْمَسْأَلَةُ حَتَّى يُصِيبَهَا ثُمَّ يُمْسِكُ وَرَجُلٍ أَصَابَتْهُ جَائِحَةٌ اجْتَاحَتْ مَالَهُ فَحَلَّتْ لَهُ الْمَسْأَلَةُ حَتَّى يُصِيبَ قِوَامًا مِنْ عَيْشٍ أَوْ قَالَ سِدَادًا مِنْ عَيْشٍ وَرَجُلٍ أَصَابَتْهُ فَاقَةٌ حَتَّى يقوم ثَلَاثَة من ذَوي الحجى مِنْ قَوْمِهِ. لَقَدْ أَصَابَتْ فُلَانًا فَاقَةٌ فَحَلَّتْ لَهُ الْمَسْأَلَةُ حَتَّى يُصِيبَ قِوَامًا مِنْ عَيْشٍ أَوْ قَالَ سِدَادًا مِنْ عَيْشٍ فَمَا سِوَاهُنَّ من الْمَسْأَلَة يَا قبيصَة سحتا يأكلها صَاحبهَا سحتا» . رَوَاهُ مُسلم
Qabisa ibn Muxoriq al-Hiloliy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men (birovlar uchun) bir hamola (kafolat-tovon) zimmamga oldim, soʻng shu xususda Rasululloh ﷺ dan soʻrash uchun u zotning huzurlariga keldim. Shunda u zot: «Sadaqa (zakot mollari) bizga kelguncha turib tur, soʻng senga undan berishni buyuramiz», dedilar. Soʻng yana: «Ey Qabisa! Tilanchilik faqat uch kishidan biriga halol boʻladi: bir kishi (zimmasiga) hamola (kafolat-tovon) olgan boʻlsa, unga oʻshani topib oʻtaguncha tilanchilik halol boʻladi, soʻng (tilashdan) toʻxtaydi; bir kishini ofat urib, molini vayron qilgan boʻlsa, unga turmushni tiklaydigan miqdorni — yoki ‹yashashga yetadigan miqdorni› dedilar — topib olguncha tilanchilik halol boʻladi; va bir kishini qashshoqlik urgan, qavmidan aql egasi boʻlgan uch kishi turib: ‹Falonchini chindan ham qashshoqlik urdi› deb (guvohlik bersa), unga turmushni tiklaydigan miqdorni — yoki ‹yashashga yetadigan miqdorni› dedilar — topib olguncha tilanchilik halol boʻladi. Bulardan boshqa tilanchilik esa, ey Qabisa, harom boʻlib, uni egasi harom holda yeydi», dedilar.
