(Sahl (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki,) Paygʻambar ﷺ bilan (birga) qatnashgan bir gʻazotda, musulmonlar (foydasi) uchun (dushmanga qarshi) eng katta jonbozlik koʻrsatgan bir kishi (bor edi). Paygʻambar ﷺ (unga) qarab: «Kim doʻzax ahlidan bir kishiga qaramoqchi boʻlsa, mana shunga qarasin», dedilar. Shunda qavmdan bir kishi unga (oʻsha jangchiga) ergashdi — u (jangchi hamon) mushriklarga (qarshi) eng qattiq (kurashayotgan) holatda edi — toki u jarohatlandi va oʻlimni shoshiltirib, qilichining tigʻini (damini) ikki koʻkragi orasiga qoʻyib (bosdi), toki (qilich) ikki yelkasi orasidan chiqib ketdi. Soʻng oʻsha kishi Paygʻambar ﷺ tomon shoshilib kelib: «Men sizning Allohning Rasuli ekaningizga guvohlik beraman», dedi. U zot: «Bu nima (uchun)?» dedilar. U: «Siz falonchi haqida: ‹Kim doʻzax ahlidan bir kishiga qaramoqchi boʻlsa, unga qarasin› dedingiz; holbuki u — musulmonlar (foydasi) uchun bizning eng katta jonbozlarimizdan edi; men uning bunday (holatda — shahid) oʻlmasligini bildim (sezdim). Bas, u jarohatlanganda, oʻlimni shoshiltirib, oʻzini oʻldirdi», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Albatta banda doʻzax ahlining amalini qiladi, holbuki u jannat ahlidandir; va (banda) jannat ahlining amalini qiladi, holbuki u doʻzax ahlidandir. Albatta amallar (savobi) faqat oxiri (xotimasi) bilandir», dedilar.(Саҳл (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики,) Пайғамбар ﷺ билан (бирга) қатнашган бир ғазотда, мусулмонлар (фойдаси) учун (душманга қарши) энг катта жонбозлик кўрсатган бир киши (бор эди). Пайғамбар ﷺ (унга) қараб: «Ким дўзах аҳлидан бир кишига қарамоқчи бўлса, мана шунга қарасин», дедилар. Шунда қавмдан бир киши унга (ўша жангчига) эргашди — у (жангчи ҳамон) мушрикларга (қарши) энг қаттиқ (курашаётган) ҳолатда эди — токи у жароҳатланди ва ўлимни шошилтириб, қиличининг тиғини (дамини) икки кўкраги орасига қўйиб (босди), токи (қилич) икки елкаси орасидан чиқиб кетди. Сўнг ўша киши Пайғамбар ﷺ томон шошилиб келиб: «Мен сизнинг Аллоҳнинг Расули эканингизга гувоҳлик бераман», деди. У зот: «Бу нима (учун)?» дедилар. У: «Сиз фалончи ҳақида: ‹Ким дўзах аҳлидан бир кишига қарамоқчи бўлса, унга қарасин› дедингиз; ҳолбуки у — мусулмонлар (фойдаси) учун бизнинг энг катта жонбозларимиздан эди; мен унинг бундай (ҳолатда — шаҳид) ўлмаслигини билдим (сездим). Бас, у жароҳатланганда, ўлимни шошилтириб, ўзини ўлдирди», деди. Шунда Пайғамбар ﷺ: «Албатта банда дўзах аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у жаннат аҳлидандир; ва (банда) жаннат аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у дўзах аҳлидандир. Албатта амаллар (савоби) фақат охири (хотимаси) биландир», дедилар.