وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: أَنَّ رَجُلًا مَاتَ وَلَمْ يَدَعْ وَارِثًا إِلَّا غُلَامًا كَانَ أَعْتَقَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «هَلْ لَهُ أَحَدٌ؟» قَالُوا: لَا إِلَّا غُلَامٌ لَهُ كَانَ أَعْتَقَهُ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِيرَاثَهُ لَهُ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالتِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَه
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi vafot etib, oʻzi ozod qilgan bir quldan boshqa hech qanday voris qoldirmadi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uning birorta (vorisi) bormi?», dedilar. Ular: «Yoʻq, faqat oʻzi ozod qilgan bir quli bor», deyishdi. Shunda Rasululloh ﷺ uning merosini oʻsha (ozod qilingan qul)ga berdilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир киши вафот этиб, ўзи озод қилган бир қулдан бошқа ҳеч қандай ворис қолдирмади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг бирорта (вориси) борми?», дедилар. Улар: «Йўқ, фақат ўзи озод қилган бир қули бор», дейишди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унинг меросини ўша (озод қилинган қул)га бердилар.