عَن الْبَراء بن عَازِب قَالَ: جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: عَلِّمْنِي عَمَلًا يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ قَالَ: «لَئِنْ كُنْتَ أَقْصَرْتَ الْخُطْبَةَ لَقَدْ أَعْرَضْتَ الْمَسْأَلَةَ أَعْتِقِ النَّسَمَةَ وَفك الرَّقَبَة» . قَالَ: أَو ليسَا وَاحِدًا؟ قَالَ: " لَا عِتْقُ النَّسَمَةِ: أَنْ تَفَرَّدَ بِعِتْقِهَا وَفَكُّ الرَّقَبَةِ: أَنْ تُعِينَ فِي ثَمَنِهَا وَالْمِنْحَةَ: الْوَكُوفَ وَالْفَيْءَ عَلَى ذِي الرَّحِمِ الظَّالِمِ فَإِنْ لَمْ تُطِقْ ذَلِكَ فَأَطْعِمِ الْجَائِعَ وَاسْقِ الظَّمْآنَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ فَإِنْ لم تطق فَكُفَّ لِسَانَكَ إِلَّا مِنْ خَيْرٍ ". رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي شعب الْإِيمَان
Al-Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir aʼrobiy (badaviy arab) Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Meni jannatga kiritadigan bir amalni oʻrgating», dedi. U zot ﷺ: «Agar soʻzni qisqa qilgan boʻlsang, savolni juda keng qoʻyibsan. Bir jonni ozod qil va boʻyinni bandlikdan qutqar», dedilar. U: «Bu ikkisi bir narsa emasmi?» dedi. U zot ﷺ: «Yoʻq. Jonni ozod qilish — uni yolgʻiz oʻzing ozod qilishing; boʻyinni qutqarish esa — uning bahosiga hissa qoʻshib yordam berishingdir. (Yana) sut beradigan sogʻin tuyani (ehson uchun) berish va zulm qilgan qarindoshga ham yaxshilik qilishdir. Agar bularga qodir boʻlmasang, ochni ovqatlantir, chanqaganga suv ber, yaxshilikka buyur va yomonlikdan qaytar. Agar bunga ham qodir boʻlmasang, tilingni yaxshilikdan boshqa (soʻz)dan tiy», dedilar. Bayhaqiy «Shuʼab ul-iymon»da rivoyat qilgan.Ал-Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир аъробий (бадавий араб) Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Мени жаннатга киритадиган бир амални ўргатинг», деди. У зот ﷺ: «Агар сўзни қисқа қилган бўлсанг, саволни жуда кенг қўйибсан. Бир жонни озод қил ва бўйинни бандликдан қутқар», дедилар. У: «Бу иккиси бир нарса эмасми?» деди. У зот ﷺ: «Йўқ. Жонни озод қилиш — уни ёлғиз ўзинг озод қилишинг; бўйинни қутқариш эса — унинг баҳосига ҳисса қўшиб ёрдам беришингдир. (Яна) сут берадиган соғин туяни (эҳсон учун) бериш ва зулм қилган қариндошга ҳам яхшилик қилишдир. Агар буларга қодир бўлмасанг, очни овқатлантир, чанқаганга сув бер, яхшиликка буюр ва ёмонликдан қайтар. Агар бунга ҳам қодир бўлмасанг, тилингни яхшиликдан бошқа (сўз)дан тий», дедилар. Байҳақий «Шуъаб ул-иймон»да ривоят қилган.