وَعَنْ جَابِرٍ: أَنَّ الطُّفَيْلَ بْنَ عَمْرٍو الدَّوْسِيَّ لَمَّا هَاجَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْمَدِينَةِ هَاجَرَ إِلَيْهِ وَهَاجَرَ مَعَهُ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ فَمَرِضَ فَجَزِعَ فَأَخَذَ مَشَاقِصَ لَهُ فَقَطَعَ بِهَا بَرَاجِمَهُ فَشَخَبَتْ يَدَاهُ حَتَّى مَاتَ فَرَآهُ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فِي مَنَامِهِ وَهَيْئَتُهُ حسنةٌ ورآهُ مغطيّاً يدَيْهِ فَقَالَ لَهُ: مَا صنع بِكُل رَبُّكَ؟ فَقَالَ: غَفَرَ لِي بِهِجْرَتِي إِلَى نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: مَا لِي أَرَاكَ مُغَطِّيًا يَدَيْكَ؟ قَالَ: قِيلَ لِي: لَنْ تصلح مِنْكَ مَا أَفْسَدْتَ فَقَصَّهَا الطُّفَيْلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اللَّهُمَّ وَلِيَدَيْهِ فَاغْفِر» . رَوَاهُ مُسلم
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Tufayl ibn Amr ad-Davsiy Paygʻambar ﷺ ning oldilariga kelib: «Ey Allohning Rasuli, mustahkam qalʼa va himoya (istasangiz, bor)mi?» dedi — bu Davs (qabilasi)ning johiliyatdagi bir qalʼasi edi —. Ammo Paygʻambar ﷺ Alloh Ansor uchun saqlab qoʻygan (sharaf) sababli buni rad etdilar. Paygʻambar ﷺ Madinaga hijrat qilganlarida, Tufayl ibn Amr ham U Zotning oldiga hijrat qildi; u bilan birga oʻz qavmidan bir kishi (ham) hijrat qildi. Soʻng ular Madina(ning havosi)ni yoqtirmadilar (kasal boʻldilar). (U kishi) kasal boʻldi-da, beqarorlanib (jonsarak boʻlib), oʻzining (keng paykonli) oʻqlarini olib, ular bilan barmoq boʻgʻimlarini kesdi. Shunda ikki qoʻlidan qon (fontan boʻlib) otilib, nihoyat u oʻldi. Tufayl ibn Amr uni tushida koʻrdi — uni koʻrinishi chiroyli holatda koʻrdi va uni ikki qoʻlini yopib (berkitib) olgan holda koʻrdi. (Tufayl) unga: «Rabbing senga nima muomala qildi?» dedi. U: «Paygʻambari ﷺ ga hijrat qilganim sababli (Alloh) meni magʻfirat qildi», dedi. (Tufayl): «Senga nima boʻldi — seni ikki qoʻlingni yopib olganingni koʻraman?» dedi. U: «Menga: ‹Sen oʻzing buzgan narsani biz tuzatmaymiz› deyildi», dedi. Tufayl buni Rasululloh ﷺ ga (rivoyat qilib) aytib berdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Ey Alloh, uning ikki qoʻliga ham magʻfirat qil», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Туфайл ибн Амр ад-Давсий Пайғамбар ﷺ нинг олдиларига келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мустаҳкам қалъа ва ҳимоя (истасангиз, бор)ми?» деди — бу Давс (қабиласи)нинг жоҳилиятдаги бир қалъаси эди —. Аммо Пайғамбар ﷺ Аллоҳ Ансор учун сақлаб қўйган (шараф) сабабли буни рад этдилар. Пайғамбар ﷺ Мадинага ҳижрат қилганларида, Туфайл ибн Амр ҳам У Зотнинг олдига ҳижрат қилди; у билан бирга ўз қавмидан бир киши (ҳам) ҳижрат қилди. Сўнг улар Мадина(нинг ҳавоси)ни ёқтирмадилар (касал бўлдилар). (У киши) касал бўлди-да, беқарорланиб (жонсарак бўлиб), ўзининг (кенг пайконли) ўқларини олиб, улар билан бармоқ бўғимларини кесди. Шунда икки қўлидан қон (фонтан бўлиб) отилиб, ниҳоят у ўлди. Туфайл ибн Амр уни тушида кўрди — уни кўриниши чиройли ҳолатда кўрди ва уни икки қўлини ёпиб (беркитиб) олган ҳолда кўрди. (Туфайл) унга: «Раббинг сенга нима муомала қилди?» деди. У: «Пайғамбари ﷺ га ҳижрат қилганим сабабли (Аллоҳ) мени мағфират қилди», деди. (Туфайл): «Сенга нима бўлди — сени икки қўлингни ёпиб олганингни кўраман?» деди. У: «Менга: ‹Сен ўзинг бузган нарсани биз тузатмаймиз› дейилди», деди. Туфайл буни Расулуллоҳ ﷺ га (ривоят қилиб) айтиб берди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Аллоҳ, унинг икки қўлига ҳам мағфират қил», дедилар.