وَعَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُنْبَذُ لَهُ أَوَّلَ اللَّيْلِ فَيَشْرَبُهُ إِذَا أَصْبَحَ يَوْمَهُ ذَلِكَ وَاللَّيْلَةَ الَّتِي تَجِيءُ وَالْغَدَ وَاللَّيْلَةَ الْأُخْرَى وَالْغَدَ إِلَى الْعَصْرِ فَإِنْ بَقِيَ شَيْءٌ سَقَاهُ الْخَادِمَ أَوْ أَمَرَ بهِ فصُبَّ. رَوَاهُ مُسلم
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ga kechaning avvalida nabiz (mayizli ichimlik) tayyorlanar edi. U zot uni shu kuni ertalab, kelayotgan kechasi, ertasi (kuni), undan keyingi kechasi va ertasi kunining asrigacha ichar edilar. Agar bir narsa qolsa, uni xizmatchiga ichirar yoki toʻkib tashlashga buyurar edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ га кечанинг аввалида набиз (майизли ичимлик) тайёрланар эди. У зот уни шу куни эрталаб, келаётган кечаси, эртаси (куни), ундан кейинги кечаси ва эртаси кунининг асригача ичар эдилар. Агар бир нарса қолса, уни хизматчига ичирар ёки тўкиб ташлашга буюрар эдилар.