Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Rumliklar Aʼmoqqa yoki Dobiqqa tushmaguncha qiyomat qoyim boʻlmaydi. Soʻng ularga Madinadan oʻsha kunda yer yuzi ahlining eng yaxshilaridan boʻlgan bir lashkar (qarshi) chiqadi. Ular saf tortib turganlarida, rumliklar: ‹Bizdan asir olganlar bilan oʻzimizning oramizdan chiqib bering, biz ular bilan jang qilaylik›, deyishadi. Shunda musulmonlar: ‹Yoʻq, Alloh nomiga ont ichamizki, sizlar bilan birodarlarimiz oramizdan chiqmaymiz›, deyishadi. Soʻng ular jang qilishadi va (musulmonlarning) uchdan biri qochadi — Alloh ularning tavbasini hech qachon qabul qilmaydi; uchdan biri oʻldiriladi — ular Alloh huzurida shahidlarning eng afzallari; uchdan biri esa gʻolib boʻladi — ular hech qachon fitnaga uchramaydilar va Konstantinopolni fath qiladilar. Ular gʻanimatlarni boʻlishayotib, qilichlarini zaytun (daraxti)ga osib qoʻyganlarida, shayton ularning orasida: ‹Masih (Dajjol) sizning ortingizdan ahllaringiz (oilangiz) ichida qolib ketdi›, deb hayqiradi. Shunda ular chiqib ketishadi, holbuki bu bekor (yolgʻon) edi. Ular Shomga kelganlarida (Dajjol) chiqadi. Ular jangga tayyorlanib, saflarni tekislayotganlarida namozga iqomat aytiladi. Shunda Iyso ibn Maryam tushib, ularga imom boʻladi. Allohning dushmani (Dajjol) uni koʻrgach, tuz suvda eriganidek erib ketadi. Agar uni (oʻz holicha) qoldirsa ham, halok boʻlguncha erib bitar edi. Lekin Alloh uni oʻz (Iyso) qoʻli bilan oʻldiradi va ularga uning qonini oʻz nayzasida koʻrsatadi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Румликлар Аъмоққа ёки Добиққа тушмагунча қиёмат қойим бўлмайди. Сўнг уларга Мадинадан ўша кунда ер юзи аҳлининг энг яхшиларидан бўлган бир лашкар (қарши) чиқади. Улар саф тортиб турганларида, румликлар: ‹Биздан асир олганлар билан ўзимизнинг орамиздан чиқиб беринг, биз улар билан жанг қилайлик›, дейишади. Шунда мусулмонлар: ‹Йўқ, Аллоҳ номига онт ичамизки, сизлар билан биродарларимиз орамиздан чиқмаймиз›, дейишади. Сўнг улар жанг қилишади ва (мусулмонларнинг) учдан бири қочади — Аллоҳ уларнинг тавбасини ҳеч қачон қабул қилмайди; учдан бири ўлдирилади — улар Аллоҳ ҳузурида шаҳидларнинг энг афзаллари; учдан бири эса ғолиб бўлади — улар ҳеч қачон фитнага учрамайдилар ва Константинополни фатҳ қиладилар. Улар ғаниматларни бўлишаётиб, қиличларини зайтун (дарахти)га осиб қўйганларида, шайтон уларнинг орасида: ‹Масиҳ (Дажжол) сизнинг ортингиздан аҳлларингиз (оилангиз) ичида қолиб кетди›, деб ҳайқиради. Шунда улар чиқиб кетишади, ҳолбуки бу бекор (ёлғон) эди. Улар Шомга келганларида (Дажжол) чиқади. Улар жангга тайёрланиб, сафларни текислаётганларида намозга иқомат айтилади. Шунда Ийсо ибн Марям тушиб, уларга имом бўлади. Аллоҳнинг душмани (Дажжол) уни кўргач, туз сувда эриганидек эриб кетади. Агар уни (ўз ҳолича) қолдирса ҳам, ҳалок бўлгунча эриб битар эди. Лекин Аллоҳ уни ўз (Ийсо) қўли билан ўлдиради ва уларга унинг қонини ўз найзасида кўрсатади», — дедилар.