Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Kufada qizil bir shamol koʻtarildi. Shunda bir kishi keldiki, uning «Yo Abdulloh ibn Masʼud! Qiyomat keldi» degan gapdan boshqa takrorlaydigan soʻzi yoʻq edi. (Ibn Masʼud) yonboshlab oʻtirgan edi, oʻtirib oldi-da: «Albatta, qiyomat meros boʻlinmay va gʻanimatga shod boʻlinmay turib qoyim boʻlmaydi», dedi. Soʻng qoʻli bilan shunday qildi — uni Shom tomonga burdi — va dedi: «Bir dushman islom ahliga qarshi (kuch) toʻplaydi, islom ahli ham ularga qarshi (kuch) toʻplaydi». Men: «Rumliklarni nazarda tutyapsizmi?» dedim. U: «Ha, va oʻsha jang paytida qattiq qaytarish (qarshilik) boʻladi. Shunda musulmonlar oʻlimga (tayyor) bir guruh (qoʻshin) ajratadilarki, ular faqat gʻolib boʻlib qaytadilar. Soʻng oʻrtalarini tun ajratguncha jang qiladilar, har ikki tomon ham gʻolib boʻlmagan holda qaytadi va (oʻlimga ajratilgan) guruh tugab bitadi. Soʻng musulmonlar yana oʻlimga (tayyor) bir guruh ajratadilarki, ular faqat gʻolib boʻlib qaytadilar. Soʻng oʻrtalarini tun ajratguncha jang qiladilar, har ikki tomon ham gʻolib boʻlmagan holda qaytadi va (oʻlimga ajratilgan) guruh tugab bitadi. Soʻng musulmonlar yana oʻlimga (tayyor) bir guruh ajratadilarki, ular faqat gʻolib boʻlib qaytadilar. Soʻng kech kirguncha jang qiladilar, har ikki tomon ham gʻolib boʻlmagan holda qaytadi va (oʻlimga ajratilgan) guruh tugab bitadi. Toʻrtinchi kun boʻlganda esa islom ahlining qolgani ularga qarshi yurish qiladi va Alloh magʻlubiyatni ularning (dushmanlarning) ustiga soladi. Shunda ular shunday qirgʻin qiladilarki, — yo ‹uning misli koʻrilmaydi›, yo ‹uning misli koʻrilmagan edi› dedi — hatto qush ularning yonidan oʻtsa, oʻlik holda yiqilmaguncha ularni ortda qoldira olmaydi. Bir otaning bolalari — yuz kishi edilar — sanashsa, ulardan faqat bir kishi tirik qolganini koʻradilar. Endi qaysi gʻanimatga shod boʻlinadi yoki qaysi meros boʻlinadi! Ular shu holatda turganlarida, bundan-da kattaroq bir balo (xabarini) eshitadilar va ularga: ‹Dajjol sizning ortingizdan zurriyotlaringiz ichida qolib ketdi›, degan hayqiriq (xabar) keladi. Shunda ular qoʻllaridagi narsani tashlab, (orqaga) yuziadilar va oldindan oʻnta otliqni qarovul (josus) qilib joʻnatadilar. Rasululloh ﷺ: ‹Men ularning ismlarini, otalarining ismlarini va otlarining ranglarini ham bilaman. Ular oʻsha kunda yer yuzidagi eng yaxshi otliqlardir›, yoki ‹oʻsha kunda yer yuzidagi eng yaxshi otliqlardan biridir›, dedilar», dedi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Куфада қизил бир шамол кўтарилди. Шунда бир киши келдики, унинг «Ё Абдуллоҳ ибн Масъуд! Қиёмат келди» деган гапдан бошқа такрорлайдиган сўзи йўқ эди. (Ибн Масъуд) ёнбошлаб ўтирган эди, ўтириб олди-да: «Албатта, қиёмат мерос бўлинмай ва ғаниматга шод бўлинмай туриб қойим бўлмайди», деди. Сўнг қўли билан шундай қилди — уни Шом томонга бурди — ва деди: «Бир душман ислом аҳлига қарши (куч) тўплайди, ислом аҳли ҳам уларга қарши (куч) тўплайди». Мен: «Румликларни назарда тутяпсизми?» дедим. У: «Ҳа, ва ўша жанг пайтида қаттиқ қайтариш (қаршилик) бўлади. Шунда мусулмонлар ўлимга (тайёр) бир гуруҳ (қўшин) ажратадиларки, улар фақат ғолиб бўлиб қайтадилар. Сўнг ўрталарини тун ажратгунча жанг қиладилар, ҳар икки томон ҳам ғолиб бўлмаган ҳолда қайтади ва (ўлимга ажратилган) гуруҳ тугаб битади. Сўнг мусулмонлар яна ўлимга (тайёр) бир гуруҳ ажратадиларки, улар фақат ғолиб бўлиб қайтадилар. Сўнг ўрталарини тун ажратгунча жанг қиладилар, ҳар икки томон ҳам ғолиб бўлмаган ҳолда қайтади ва (ўлимга ажратилган) гуруҳ тугаб битади. Сўнг мусулмонлар яна ўлимга (тайёр) бир гуруҳ ажратадиларки, улар фақат ғолиб бўлиб қайтадилар. Сўнг кеч киргунча жанг қиладилар, ҳар икки томон ҳам ғолиб бўлмаган ҳолда қайтади ва (ўлимга ажратилган) гуруҳ тугаб битади. Тўртинчи кун бўлганда эса ислом аҳлининг қолгани уларга қарши юриш қилади ва Аллоҳ мағлубиятни уларнинг (душманларнинг) устига солади. Шунда улар шундай қирғин қиладиларки, — ё ‹унинг мисли кўрилмайди›, ё ‹унинг мисли кўрилмаган эди› деди — ҳатто қуш уларнинг ёнидан ўтса, ўлик ҳолда йиқилмагунча уларни ортда қолдира олмайди. Бир отанинг болалари — юз киши эдилар — санашса, улардан фақат бир киши тирик қолганини кўрадилар. Энди қайси ғаниматга шод бўлинади ёки қайси мерос бўлинади! Улар шу ҳолатда турганларида, бундан-да каттароқ бир бало (хабарини) эшитадилар ва уларга: ‹Дажжол сизнинг ортингиздан зурриётларингиз ичида қолиб кетди›, деган ҳайқириқ (хабар) келади. Шунда улар қўлларидаги нарсани ташлаб, (орқага) юзиадилар ва олдиндан ўнта отлиқни қаровул (жосус) қилиб жўнатадилар. Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мен уларнинг исмларини, оталарининг исмларини ва отларининг рангларини ҳам биламан. Улар ўша кунда ер юзидаги энг яхши отлиқлардир›, ёки ‹ўша кунда ер юзидаги энг яхши отлиқлардан биридир›, дедилар», деди.