وَعَنْ نَافِعٍ قَالَ: لَقِيَ ابْنُ عُمَرَ ابْنَ صَيَّادٍ فِي بَعْضِ طُرُقِ الْمَدِينَةِ فَقَالَ لَهُ قَوْلًا أَغْضَبَهُ فَانْتَفَخَ حَتَّى مَلَأَ السِّكَّةَ. فَدَخَلَ ابْنُ عُمَرَ عَلَى حَفْصَةَ وَقَدْ بَلَغَهَا فَقَالَتْ لَهُ: رَحِمَكَ اللَّهُ مَا أَرَدْتَ مِنِ ابْنِ صياد؟ أما علمت أَن رَسُول اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّمَا يَخْرُجُ مِنْ غضبةٍ يغضبها» . رَوَاهُ مُسلم
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Madina yoʻllaridan birida Ibn Soidga duch keldi-da, unga shunday bir soʻz aytdiki, bu uni gʻazablantirdi. Shunda u koʻpchib (shishib) ketib, butun koʻchani toʻldirib yubordi. Soʻng Ibn Umar Hafsaning oldiga kirdi, (voqea) unga ham yetib borgan edi. Hafsa unga: «Alloh senga rahm qilsin! Ibn Soiddan nima istading?! Rasululloh ﷺ: ‹U faqat (kimsadir) uni gʻazablantirgan gʻazab tufayligina (Dajjol boʻlib) chiqadi›, deganliklarini bilmasmiding?» dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Мадина йўлларидан бирида Ибн Соидга дуч келди-да, унга шундай бир сўз айтдики, бу уни ғазаблантирди. Шунда у кўпчиб (шишиб) кетиб, бутун кўчани тўлдириб юборди. Сўнг Ибн Умар Ҳафсанинг олдига кирди, (воқеа) унга ҳам етиб борган эди. Ҳафса унга: «Аллоҳ сенга раҳм қилсин! Ибн Соиддан нима истадинг?! Расулуллоҳ ﷺ: ‹У фақат (кимсадир) уни ғазаблантирган ғазаб туфайлигина (Дажжол бўлиб) чиқади›, деганликларини билмасмидинг?» деди.