وَعَن أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ نَرَى رَبنَا يَوْم الْقِيَامَة؟ قَالَ: «فَهَل تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ الشَّمْسِ فِي الظَّهِيرَةِ لَيْسَتْ فِي سَحَابَةٍ؟» قَالُوا: لَا قَالَ: «فَهَلْ تُضَارُّونَ فِي رؤيةالقمر لَيْلَةَ الْبَدْرِ لَيْسَ فِي سَحَابَةٍ؟» قَالُوا: لَا قَالَ: «فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ رَبِّكُمْ إِلَّا كَمَا تُضَارُّونَ فِي رُؤْيَةِ أَحَدِهِمَا» . قَالَ: " فَيَلْقَى الْعَبْدَ فَيَقُولُ: أَيْ فُلْ: أَلَمْ أُكْرِمْكَ وَأُسَوِّدْكَ وَأُزَوِّجْكَ وَأُسَخِّرْ لَكَ الْخَيْلَ وَالْإِبِلَ وَأَذَرْكَ تَرْأَسُ وَتَرْبَعُ؟ فَيَقُولُ بَلَى قَالَ: " أَفَظَنَنْتَ أَنَّكَ مُلَاقِيَّ؟ فَيَقُولُ لَا فَيَقُولُ: فَإِنِّي قَدْ أَنْسَاكَ كَمَا نَسِيتَنِي ثُمَّ يَلْقَى الثَّانِيَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ ثُمَّ يَلْقَى الثَّالِثَ فَيَقُولُ لَهُ مثل ذَلِك فَيَقُول يارب آمَنْتُ بِكَ وَبِكِتَابِكَ وَبِرُسُلِكَ وَصَلَّيْتُ وَصُمْتُ وَتَصَدَّقْتُ ويثني بِخَير مااستطاع فَيَقُول: هَهُنَا إِذا. ثمَّ يُقَال الْآن تبْعَث شَاهِدًا عَلَيْكَ وَيَتَفَكَّرُ فِي نَفْسِهِ: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْهَدُ عَلَيَّ؟ فَيُخْتَمُ عَلَى فِيهِ وَيُقَالُ لِفَخِذِهِ: انْطِقِي فَتَنْطِقُ فَخِذُهُ وَلَحْمُهُ وَعِظَامُهُ بِعَمَلِهِ وَذَلِكَ لِيُعْذِرَ مِنْ نَفْسِهِ وَذَلِكَ الْمُنَافِقُ وَذَلِكَ يسخطُ اللَّهُ عَلَيْهِ " رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: (Sahobalar): «Yo Rasululloh! Biz qiyomat kuni Robbimizni koʻramizmi?» dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Bulutsiz kunduzi quyoshni koʻrishda qiynalasizlarmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Bulutsiz oydin kechada toʻlin oyni koʻrishda qiynalasizlarmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. (Rasululloh ﷺ): «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, Robbingizni koʻrishda ulardan birini koʻrishda qiynalganingizdek qiynalmaysizlar. Soʻng (Alloh) bandasini uchratib: ‹Ey falonchi! Men seni izzatlamadimmi, seni sarvar qilmadimmi, seni uylantirmadimmi, otlar va tuyalarni senga boʻysundirmadimmi, seni boshliq boʻlib, manfaat olib yurishingga qoʻyib bermadimmi?› deydi. U: ‹Ha, (qildirgansan)›, deydi. (Alloh): ‹Menga roʻbaroʻ boʻlishingni gumon qilarmiding?› deydi. U: ‹Yoʻq›, deydi. (Alloh): ‹Sen Meni unutganing kabi, Men ham seni unutaman›, deydi. Soʻng ikkinchisini uchratib: ‹Ey falonchi! Men seni izzatlamadimmi, seni sarvar qilmadimmi, seni uylantirmadimmi, otlar va tuyalarni senga boʻysundirmadimmi, seni boshliq boʻlib, manfaat olib yurishingga qoʻyib bermadimmi?› deydi. U: ‹Ha, ey Robbim›, deydi. (Alloh): ‹Menga roʻbaroʻ boʻlishingni gumon qilarmiding?› deydi. U: ‹Yoʻq›, deydi. (Alloh): ‹Sen Meni unutganing kabi, Men ham seni unutaman›, deydi. Soʻng uchinchisini uchratib, unga ham shunday deydi. U: ‹Ey Robbim! Men Senga, kitobingga va paygʻambarlaringga iymon keltirdim, namoz oʻqidim, roʻza tutdim, sadaqa berdim›, deb qoʻlidan kelgancha yaxshilik bilan oʻzini maqtaydi. (Alloh): ‹Unday boʻlsa, mana shu yerda (sabr qil)›, deydi. Soʻng unga: ‹Endi sen ustingdan guvohimizni keltiramiz›, deyiladi. U oʻz ichida: ‹Mening ustimdan kim guvohlik beradi?› deb oʻylaydi. Shunda uning ogʻziga muhr bosiladi va uning soni, eti va suyaklariga: ‹Soʻzla!› deyiladi. Shunda uning soni, eti va suyaklari uning amalini soʻzlaydi. Bu uning oʻzidan uzr (bahona)ni butunlay yoʻqotish uchundir. Mana shu munofiq, mana shu Alloh gʻazablanadigan kishidir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: (Саҳобалар): «Ё Расулуллоҳ! Биз қиёмат куни Роббимизни кўрамизми?» дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Булутсиз кундузи қуёшни кўришда қийналасизларми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Булутсиз ойдин кечада тўлин ойни кўришда қийналасизларми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. (Расулуллоҳ ﷺ): «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, Роббингизни кўришда улардан бирини кўришда қийналганингиздек қийналмайсизлар. Сўнг (Аллоҳ) бандасини учратиб: ‹Эй фалончи! Мен сени иззатламадимми, сени сарвар қилмадимми, сени уйлантирмадимми, отлар ва туяларни сенга бўйсундирмадимми, сени бошлиқ бўлиб, манфаат олиб юришингга қўйиб бермадимми?› дейди. У: ‹Ҳа, (қилдиргансан)›, дейди. (Аллоҳ): ‹Менга рўбарў бўлишингни гумон қилармидинг?› дейди. У: ‹Йўқ›, дейди. (Аллоҳ): ‹Сен Мени унутганинг каби, Мен ҳам сени унутаман›, дейди. Сўнг иккинчисини учратиб: ‹Эй фалончи! Мен сени иззатламадимми, сени сарвар қилмадимми, сени уйлантирмадимми, отлар ва туяларни сенга бўйсундирмадимми, сени бошлиқ бўлиб, манфаат олиб юришингга қўйиб бермадимми?› дейди. У: ‹Ҳа, эй Роббим›, дейди. (Аллоҳ): ‹Менга рўбарў бўлишингни гумон қилармидинг?› дейди. У: ‹Йўқ›, дейди. (Аллоҳ): ‹Сен Мени унутганинг каби, Мен ҳам сени унутаман›, дейди. Сўнг учинчисини учратиб, унга ҳам шундай дейди. У: ‹Эй Роббим! Мен Сенга, китобингга ва пайғамбарларингга иймон келтирдим, намоз ўқидим, рўза тутдим, садақа бердим›, деб қўлидан келганча яхшилик билан ўзини мақтайди. (Аллоҳ): ‹Ундай бўлса, мана шу ерда (сабр қил)›, дейди. Сўнг унга: ‹Энди сен устингдан гувоҳимизни келтирамиз›, дейилади. У ўз ичида: ‹Менинг устимдан ким гувоҳлик беради?› деб ўйлайди. Шунда унинг оғзига муҳр босилади ва унинг сони, эти ва суякларига: ‹Сўзла!› дейилади. Шунда унинг сони, эти ва суяклари унинг амалини сўзлайди. Бу унинг ўзидан узр (баҳона)ни бутунлай йўқотиш учундир. Мана шу мунофиқ, мана шу Аллоҳ ғазабланадиган кишидир», — дедилар.