Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta jannat ahlining martabasi eng past (quyi)si — (shunday) bir kishiki, Alloh uning yuzini doʻzaxdan jannat tomonga buradi va unga soyali bir daraxtni namoyon qiladi. U: ‹Ey Rabbim, meni mana bu daraxtga yaqinlashtir — soyasida boʻlay› deydi», dedilar. Va hadisni Ibn Masʼudning hadisi kabi keltirdi; ammo: «(Alloh): ‹Ey Bani Odam, seni mendan nima toxtatadi?›» (degandan) — hadisning oxirigacha — zikr qilmadi; va unda ziyoda (qoʻshimcha) qildi: «Alloh unga: ‹Falon-falonni soʻra› deb eslatadi. Bas, orzular uni tamom qilganda, Alloh: ‹U senga, va uning oʻn baravari (boʻlsin)› deydi — (Paygʻambar) dedilar —. Soʻng u oʻz uyiga kiradi; shunda uning oldiga hurul-iyndan (qora koʻzli huriyalardan) ikki zavjasi (xotini) kiradi-da: ‹Seni biz uchun, bizni esa sen uchun tiriltirgan (yaratgan) Allohga hamd boʻlsin!› deydilar. (Paygʻambar) dedilar: Shunda u: ‹Menga berilgan (narsa)dek (narsa) hech kimga berilmagan› deydi», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта жаннат аҳлининг мартабаси энг паст (қуйи)си — (шундай) бир кишики, Аллоҳ унинг юзини дўзахдан жаннат томонга буради ва унга сояли бир дарахтни намоён қилади. У: ‹Эй Раббим, мени мана бу дарахтга яқинлаштир — соясида бўлай› дейди», дедилар. Ва ҳадисни Ибн Масъуднинг ҳадиси каби келтирди; аммо: «(Аллоҳ): ‹Эй Бани Одам, сени мендан нима тохтатади?›» (дегандан) — ҳадиснинг охиригача — зикр қилмади; ва унда зиёда (қўшимча) қилди: «Аллоҳ унга: ‹Фалон-фалонни сўра› деб эслатади. Бас, орзулар уни тамом қилганда, Аллоҳ: ‹У сенга, ва унинг ўн баравари (бўлсин)› дейди — (Пайғамбар) дедилар —. Сўнг у ўз уйига киради; шунда унинг олдига ҳурул-ийндан (қора кўзли ҳуриялардан) икки завжаси (хотини) киради-да: ‹Сени биз учун, бизни эса сен учун тирилтирган (яратган) Аллоҳга ҳамд бўлсин!› дейдилар. (Пайғамбар) дедилар: Шунда у: ‹Менга берилган (нарса)дек (нарса) ҳеч кимга берилмаган› дейди», дедилар.