Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz muʼjizalarni — Allohning marhamatlari (deb) hisoblardik, sizlar esa ularni — (qoʻrqituvchi) ogohlantirish (deb) hisoblaysiz. Bir marta biz Allohning Rasuli ﷺ bilan bir safarda edik va suvimiz kamayib qoldi. U: «Yoningizda qolgan suvni keltiringlar», — dedi. Odamlar — ozgina suv (solingan) bir idishni — keltirdi. U qoʻlini uning ichiga qoʻyib: «Muborak suvga kelinglar — barakot Allohdandir», — dedi. Men suvning Allohning Rasuli ﷺ ning barmoqlari orasidan oqayotganini koʻrdim; va shubhasiz, biz — taom yeyilayotganda (yaʼni u zot yeyayotganda) — uning Allohga tasbeh aytayotganini eshitardik.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз муъжизаларни — Аллоҳнинг марҳаматлари (деб) ҳисоблардик, сизлар эса уларни — (қўрқитувчи) огоҳлантириш (деб) ҳисоблайсиз. Бир марта биз Аллоҳнинг Расули ﷺ билан бир сафарда эдик ва сувимиз камайиб қолди. У: «Ёнингизда қолган сувни келтиринглар», — деди. Одамлар — озгина сув (солинган) бир идишни — келтирди. У қўлини унинг ичига қўйиб: «Муборак сувга келинглар — баракот Аллоҳдандир», — деди. Мен сувнинг Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг бармоқлари орасидан оқаётганини кўрдим; ва шубҳасиз, биз — таом ейилаётганда (яъни у зот еяётганда) — унинг Аллоҳга тасбеҳ айтаётганини эшитардик.