وَعَنْهَا قَالَتْ: لَمَّا أَرَادُوا غُسْلَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا: لَا نَدْرِي أَنُجَرِّدُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ ثِيَابه كَمَا تجرد مَوْتَانَا أَمْ نُغَسِّلُهُ وَعَلَيْهِ ثِيَابُهُ؟ فَلَمَّا اخْتَلَفُوا أَلْقَى اللَّهُ عَلَيْهِمُ النَّوْمَ حَتَّى مَا مِنْهُمْ رجل إِلَّا وذقته فِي صَدْرِهِ ثُمَّ كَلَّمَهُمْ مُكَلِّمٌ مِنْ نَاحِيَةِ الْبَيْتِ لَا يَدْرُونَ مَنْ هُوَ؟ اغْسِلُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَيْهِ ثِيَابُهُ فَقَامُوا فَغَسَّلُوهُ وَعَلَيْهِ قَمِيصُهُ يَصُبُّونَ الْمَاءَ فَوْقَ الْقَمِيصِ وَيُدَلِّكُونَهُ بِالْقَمِيصِ. رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي «دَلَائِلِ النُّبُوَّةِ»
Abbod ibn Abdulloh ibn az-Zubayr aytadi: Men Oisha (roziyallohu anho)ning bunday deganini eshitdim: Nabiy ﷺni gʻusl qildirmoqchi boʻlganlarida, ular: «Allohga qasamki, biz Rasululloh ﷺni oʻz oʻliklarimizni kiyimlaridan yechganimizdek kiyimlaridan yechamizmi yoki u zotni kiyimlari ustida (kiyimi bilan) gʻusl qildiramizmi — bilmaymiz», dedilar. Ular ixtilof qilganlarida, Alloh ularga uyqu soldi, hatto ulardan har bir kishining iyagi koʻksiga tegib (uxlab) qoldi. Soʻng uyning bir tarafidan ularga bir soʻzlovchi — uning kimligini bilmasdilar — gapirdi: «Nabiy ﷺni kiyimlari ustida (kiyimi bilan) gʻusl qildiringlar!» Shunda ular Rasululloh ﷺning yonlariga turib bordilar va u zotni koʻylaklari ustida gʻusl qildirdilar, koʻylakning ustidan suv quyar, qoʻllari bilan emas, balki koʻylak bilan u zotni ishqalar edilar. Oisha (roziyallohu anho): «Agar men ishimning oldini orqasidan oldin bilganimda edi (ortga qaytishni istamasdim), u zotni ayollaridan boshqa hech kim gʻusl qildirmagan boʻlardi», der edi.Аббод ибн Абдуллоҳ ибн аз-Зубайр айтади: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг бундай деганини эшитдим: Набий ﷺни ғусл қилдирмоқчи бўлганларида, улар: «Аллоҳга қасамки, биз Расулуллоҳ ﷺни ўз ўликларимизни кийимларидан ечганимиздек кийимларидан ечамизми ёки у зотни кийимлари устида (кийими билан) ғусл қилдирамизми — билмаймиз», дедилар. Улар ихтилоф қилганларида, Аллоҳ уларга уйқу солди, ҳатто улардан ҳар бир кишининг ияги кўксига тегиб (ухлаб) қолди. Сўнг уйнинг бир тарафидан уларга бир сўзловчи — унинг кимлигини билмасдилар — гапирди: «Набий ﷺни кийимлари устида (кийими билан) ғусл қилдиринглар!» Шунда улар Расулуллоҳ ﷺнинг ёнларига туриб бордилар ва у зотни кўйлаклари устида ғусл қилдирдилар, кўйлакнинг устидан сув қуяр, қўллари билан эмас, балки кўйлак билан у зотни ишқалар эдилар. Оиша (розияллоҳу анҳо): «Агар мен ишимнинг олдини орқасидан олдин билганимда эди (ортга қайтишни истамасдим), у зотни аёлларидан бошқа ҳеч ким ғусл қилдирмаган бўларди», дер эди.