وَعَن عُرْوَة بن الْمُغيرَة بن شُعْبَة عَن أَبِيه قَالَ: أَنَّهُ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ. قَالَ الْمُغِيرَةُ: فَتَبَرَّزَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ الْغَائِط فَحملت مَعَه إدواة قَبْلَ الْفَجْرِ فَلَمَّا رَجَعَ أَخَذْتُ أُهَرِيقُ عَلَى يَدَيْهِ من الإدواة فَغسل كفيه وَوَجْهَهُ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ ذَهَبَ يَحْسِرُ عَن ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كم الْجُبَّة فَأخْرج يَده مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ وَأَلْقَى الْجُبَّةَ عَلَى مَنْكِبَيْهِ وَغسل ذِرَاعَيْهِ وَمسح بناصيته وعَلى الْعِمَامَة وعَلى خفيه ثُمَّ رَكِبَ وَرَكِبْتُ فَانْتَهَيْنَا إِلَى الْقَوْمِ وَقَدْ قَامُوا فِي الصَّلَاة يُصَلِّي بِهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً فَلَمَّا أَحَسَّ بِالنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم ذهب يتَأَخَّر فَأَوْمأ إِلَيْهِ فصلى بهم فَلَمَّا سلم قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقُمْتُ فَرَكَعْنَا الرَّكْعَة الَّتِي سبقتنا. رَوَاهُ مُسلم
Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ (safarda) ortda qoldilar, men ham U Zot bilan ortda qoldim. Qachonki U Zot oʻz hojatlarini ado etdilar, «Sen bilan suv bormi?» dedilar. Bas, men Unga bir tahoratxona (idish) keltirdim; bas, U Zot kaftlarini va yuzini yuvdilar. Soʻng ikki bilaklarini ochmoqchi boʻldilar, ammo jubbaning yengi tor keldi; shunda qoʻlini jubbaning ostidan chiqardilar va jubbani ikki yelkasiga tashladilar-da, ikki bilaklarini yuvdilar; va peshonasiga, salla (imoma) ustiga va mahsilari ustiga mash tortdilar. Soʻng U Zot (ulovga) mindilar, men ham mindim. Bas, biz qavmga yetib keldik — ular esa (allaqachon) namozga turgan, Abdurahmon ibn Avf ularga imomlik qilayotgan edi va ularga bir rakaat (namoz) oʻqib boʻlgan edi —. Qachonki u Paygʻambar ﷺ ni sezdi, ortga chekinmoqchi boʻldi. Shunda (Paygʻambar) unga ishora qildilar; bas, u ularga (imom boʻlib) namozni (davom ettirib) oʻqidi. Qachonki u salom berdi, Paygʻambar ﷺ turdilar, men ham turdim; bas, biz oʻzimizdan oʻtib ketgan (qoldirgan) rakaatni oʻqidik.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ (сафарда) ортда қолдилар, мен ҳам У Зот билан ортда қолдим. Қачонки У Зот ўз ҳожатларини адо этдилар, «Сен билан сув борми?» дедилар. Бас, мен Унга бир таҳоратхона (идиш) келтирдим; бас, У Зот кафтларини ва юзини ювдилар. Сўнг икки билакларини очмоқчи бўлдилар, аммо жуббанинг енги тор келди; шунда қўлини жуббанинг остидан чиқардилар ва жуббани икки елкасига ташладилар-да, икки билакларини ювдилар; ва пешонасига, салла (имома) устига ва маҳсилари устига маш тортдилар. Сўнг У Зот (уловга) миндилар, мен ҳам миндим. Бас, биз қавмга етиб келдик — улар эса (аллақачон) намозга турган, Абдураҳмон ибн Авф уларга имомлик қилаётган эди ва уларга бир ракаат (намоз) ўқиб бўлган эди —. Қачонки у Пайғамбар ﷺ ни сезди, ортга чекинмоқчи бўлди. Шунда (Пайғамбар) унга ишора қилдилар; бас, у уларга (имом бўлиб) намозни (давом эттириб) ўқиди. Қачонки у салом берди, Пайғамбар ﷺ турдилар, мен ҳам турдим; бас, биз ўзимиздан ўтиб кетган (қолдирган) ракаатни ўқидик.