وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ بِحَطَبٍ فَيُحْطَبَ ثُمَّ آمُرَ بِالصَّلَاةِ فَيُؤَذَّنَ لَهَا ثُمَّ آمُرَ رَجُلًا فَيَؤُمَّ النَّاسَ ثُمَّ أُخَالِفَ إِلَى رِجَالٍ. وَفِي رِوَايَةٍ: لَا يَشْهَدُونَ الصَّلَاةَ فَأُحَرِّقَ عَلَيْهِمْ بُيُوتَهُمْ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ يَعْلَمُ أَحَدُهُمْ أَنَّهُ يَجِدُ عَرْقًا سَمِينًا أَوْ مِرْمَاتَيْنِ حَسَنَتَيْنِ لَشَهِدَ الْعِشَاءَ ". رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ وَلمُسلم نَحوه
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, men oʻtin (yoqilgʻi) yigʻishni buyurishni, soʻng birovga namozga azon aytishni buyurishni, soʻng birovga imomlik qilishni buyurishni, soʻng oʻzim orqadan borib (farz jamoat) namozga hozir boʻlmagan kishilarning uylarini yoqib yuborishni xohlab qoldim. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, agar ulardan biri yaxshi goʻshtli suyak yoki ikki qovurgʻa orasidagi ikki (kichik) boʻlak goʻsht (topishini) bilganida, xufton namoziga kelar edi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, мен ўтин (ёқилғи) йиғишни буюришни, сўнг бировга намозга азон айтишни буюришни, сўнг бировга имомлик қилишни буюришни, сўнг ўзим орқадан бориб (фарз жамоат) намозга ҳозир бўлмаган кишиларнинг уйларини ёқиб юборишни хоҳлаб қолдим. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар улардан бири яхши гўштли суяк ёки икки қовурға орасидаги икки (кичик) бўлак гўшт (топишини) билганида, хуфтон намозига келар эди», — дедилар.