وَعَنْهُ قَالَ: أَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ أَعْمَى فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَيْسَ لِي قَائِدٌ يَقُودُنِي إِلَى الْمَسْجِدِ فَسَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُرَخِّصَ لَهُ فَيُصَلِّيَ فِي بَيْتِهِ فَرَخَّصَ لَهُ فَلَمَّا وَلَّى دَعَاهُ فَقَالَ: «هَلْ تَسْمَعُ النِّدَاءَ بِالصَّلَاةِ؟» قَالَ: نَعَمْ قَالَ: «فَأَجِبْ» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ning oldilariga bir koʻr kishi kelib: «Yo Rasululloh! Meni masjidga yetaklab boradigan yetakchim yoʻq», dedi va Rasululloh ﷺ dan oʻz uyida namoz oʻqishiga ruxsat berishlarini soʻradi. (Rasululloh ﷺ) unga ruxsat berdilar. U orqasiga qaytganida, uni chaqirib: «Namozga chaqiriqni (azonni) eshitasanmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. (Rasululloh ﷺ): «Unday boʻlsa, (chaqiriqqa) javob ber», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ нинг олдиларига бир кўр киши келиб: «Ё Расулуллоҳ! Мени масжидга етаклаб борадиган етакчим йўқ», деди ва Расулуллоҳ ﷺ дан ўз уйида намоз ўқишига рухсат беришларини сўради. (Расулуллоҳ ﷺ) унга рухсат бердилар. У орқасига қайтганида, уни чақириб: «Намозга чақириқни (азонни) эшитасанми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. (Расулуллоҳ ﷺ): «Ундай бўлса, (чақириққа) жавоб бер», дедилар.