وَعَن عَائِشَة قَالَتْ: لَمَّا ثَقُلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ بِلَال يوذنه لصَلَاة فَقَالَ: «مُرُوا أَبَا بَكْرٍ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ» فَصَلَّى أَبُو بَكْرٍ تِلْكَ الْأَيَّامَ ثُمَّ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَدَ فِي نَفْسِهِ خِفَّةً فَقَامَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ وَرِجْلَاهُ يخطان فِي الْأَرْضِ حَتَّى دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَلَمَّا سَمِعَ أَبُو بكر حسه ذهب أخر فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَن لَا يتَأَخَّر فجَاء حَتَّى يجلس عَن يسَار أبي بكر فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي قَائِمًا وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي قَاعِدًا يَقْتَدِي أَبُو بَكْرٍ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسُ مقتدون بِصَلَاة أبي بكر وَفِي رِوَايَةٍ لَهُمَا: يُسْمِعُ أَبُو بَكْرٍ النَّاسَ التَّكْبِير
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qattiq kasal boʻlganida, Bilol u zotga namoz (vaqti haqida xabar bergani) keldi. U zot: «Abu Bakrga aytinglar, odamlarga imomlik qilsin», — dedilar. Men: «Yo Rasululloh, Abu Bakr yumshoq koʻngilli kishi; agar u sizning oʻrningizda tursa, odamlarga (ovozini) eshittira olmaydi. Umarga (imomlik qilishni) buyursangiz (boʻlmaydimi)?» — dedim. Paygʻambar ﷺ: «Abu Bakrga aytinglar, odamlarga imomlik qilsin», — dedilar. Soʻng men Hafsaga: «U zotga ayt: Abu Bakr yumshoq koʻngilli kishi; agar u oʻz oʻrnida tursa, odamlarga (ovozini) eshittira olmaydi. Umarga imomlik qilishni buyursangiz (boʻlmaydimi)?» — dedim. Hafsa shunday qildi. Paygʻambar ﷺ: «Albatta, sizlar Yusuf (haqida)gi ayollarsizlar. Abu Bakrga aytinglar, odamlarga imomlik qilsin», — dedilar. Bas, Abu Bakr namozga turdi. Shu orada Rasululloh ﷺ oʻzlarini yaxshiroq sezib, ikki kishiga suyangan holda chiqdilar; har ikki oyoqlari yerda sudralar edi — to masjidga kirguncha. Abu Bakr u zotning kelayotganini eshitgach, orqaga chekinmoqchi boʻldi, lekin Rasululloh ﷺ unga davom etishni ishora qildi. Paygʻambar ﷺ uning chap tomonida oʻtirdilar. Abu Bakr tik turib namoz oʻqir, Rasululloh ﷺ esa oʻtirgan holda imomlik qilar edi. Abu Bakr Paygʻambar ﷺ ga ergashar, odamlar esa Abu Bakrga ergashar edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қаттиқ касал бўлганида, Билол у зотга намоз (вақти ҳақида хабар бергани) келди. У зот: «Абу Бакрга айтинглар, одамларга имомлик қилсин», — дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, Абу Бакр юмшоқ кўнгилли киши; агар у сизнинг ўрнингизда турса, одамларга (овозини) эшиттира олмайди. Умарга (имомлик қилишни) буюрсангиз (бўлмайдими)?» — дедим. Пайғамбар ﷺ: «Абу Бакрга айтинглар, одамларга имомлик қилсин», — дедилар. Сўнг мен Ҳафсага: «У зотга айт: Абу Бакр юмшоқ кўнгилли киши; агар у ўз ўрнида турса, одамларга (овозини) эшиттира олмайди. Умарга имомлик қилишни буюрсангиз (бўлмайдими)?» — дедим. Ҳафса шундай қилди. Пайғамбар ﷺ: «Албатта, сизлар Юсуф (ҳақида)ги аёлларсизлар. Абу Бакрга айтинглар, одамларга имомлик қилсин», — дедилар. Бас, Абу Бакр намозга турди. Шу орада Расулуллоҳ ﷺ ўзларини яхшироқ сезиб, икки кишига суянган ҳолда чиқдилар; ҳар икки оёқлари ерда судралар эди — то масжидга киргунча. Абу Бакр у зотнинг келаётганини эшитгач, орқага чекинмоқчи бўлди, лекин Расулуллоҳ ﷺ унга давом этишни ишора қилди. Пайғамбар ﷺ унинг чап томонида ўтирдилар. Абу Бакр тик туриб намоз ўқир, Расулуллоҳ ﷺ эса ўтирган ҳолда имомлик қилар эди. Абу Бакр Пайғамбар ﷺ га эргашар, одамлар эса Абу Бакрга эргашар эди.