عَن أَبِي سَعِيدٍ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ كَبَّرَ ثُمَّ يَقُولُ: «سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ وَتَبَارَكَ اسْمُكَ وَتَعَالَى جَدُّكَ وَلَا إِلَهَ غَيْرُكَ» ثُمَّ يَقُولُ: «اللَّهُ أَكْبَرُ كَبِيرًا» ثُمَّ يَقُولُ: «أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ مِنْ هَمْزِهِ وَنَفْخِهِ وَنَفْثِهِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَزَادٌ أَبُو دَاوُدَ بَعْدَ قَوْلِهِ: «غَيْرُكَ» ثُمَّ يَقُولُ: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» ثَلَاثًا وَفِي آخر الحَدِيث: ثمَّ يقْرَأ
Muhammad ibn Muso al-Basriy bizga Jaʼfar ibn Sulaymon az-Zubaʼiydan, u Ali ibn Ali ar-Rifoʼiydan, u Abul-Mutavakkildan, u Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. U: «Rasululloh ﷺ kechasi namozga turganlarida takbir aytar, soʻng: ‹Subhonaka-llohumma va bihamdika va taboraka-smuka va taolo jadduka va lo ilaha gʻayruk (Sen poksan, ey Alloh, va Senga hamd boʻlsin; isming muborakdir, ulugʻliging yuksakdir, Sendan oʻzga iloh yoʻqdir)› deyar edilar. Soʻng: ‹Allohu akbaru kabiyro (Alloh eng buyukdir)› deyar edilar. Soʻng: ‹Aʼuzu billahis-Samiyʼil-Aliymi minash-shaytonir-rojiymi min hamzihi va nafxihi va nafsihi (Eshituvchi va Biluvchi Alloh panohiga sigʻinaman, quvilgan shaytondan — uning vasvasasidan, kibridan va sheʼridan)› deyar edilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu bobda Ali, Oisha, Abdulloh ibn Masʼud, Jobir, Jubayr ibn Mutʼim va Ibn Umardan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Abu Saidning hadisi bu bobdagi eng mashhur hadisdir. Ilm ahlidan bir qavm bu hadisni olganlar; aksar ilm ahli esa Paygʻambar ﷺdan rivoyat qilingan ‹Subhonaka-llohumma va bihamdika va taboraka-smuka va taolo jadduka va lo ilaha gʻayruk› deyilishini aytdilar. Umar ibn al-Xattob va Abdulloh ibn Masʼuddan ham shunday rivoyat qilingan. Tobeinlardan va boshqalardan boʻlgan aksar ilm ahli amali ham shunga muvofiqdir. Abu Saidning hadisi isnodi haqida tanqid qilingan; Yahyo ibn Said Ali ibn Ali ar-Rifoʼiy haqida tanqid qilar edi, Ahmad esa: «Bu hadis sahih emas», dedi.Муҳаммад ибн Мусо ал-Басрий бизга Жаъфар ибн Сулаймон аз-Зубаъийдан, у Али ибн Али ар-Рифўийдан, у Абул-Мутаваккилдан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди. У: «Расулуллоҳ ﷺ кечаси намозга турганларида такбир айтар, сўнг: ‹Субҳонака-ллоҳумма ва биҳамдика ва таборака-смука ва таоло жаддука ва ло илаҳа ғайрук (Сен поксан, эй Аллоҳ, ва Сенга ҳамд бўлсин; исминг муборакдир, улуғлигинг юксакдир, Сендан ўзга илоҳ йўқдир)› деяр эдилар. Сўнг: ‹Аллоҳу акбару кабийро (Аллоҳ энг буюкдир)› деяр эдилар. Сўнг: ‹Аъузу биллаҳис-Самийъил-Алийми минаш-шайтонир-рожийми мин ҳамзиҳи ва нафхиҳи ва нафсиҳи (Эшитувчи ва Билувчи Аллоҳ паноҳига сиғинаман, қувилган шайтондан — унинг васвасасидан, кибридан ва шеъридан)› деяр эдилар», деди. Абу Исо айтди: Бу бобда Али, Оиша, Абдуллоҳ ибн Масъуд, Жобир, Жубайр ибн Мутъим ва Ибн Умардан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо айтди: Абу Саиднинг ҳадиси бу бобдаги энг машҳур ҳадисдир. Илм аҳлидан бир қавм бу ҳадисни олганлар; аксар илм аҳли эса Пайғамбар ﷺдан ривоят қилинган ‹Субҳонака-ллоҳумма ва биҳамдика ва таборака-смука ва таоло жаддука ва ло илаҳа ғайрук› дейилишини айтдилар. Умар ибн ал-Хаттоб ва Абдуллоҳ ибн Масъуддан ҳам шундай ривоят қилинган. Тобеинлардан ва бошқалардан бўлган аксар илм аҳли амали ҳам шунга мувофиқдир. Абу Саиднинг ҳадиси исноди ҳақида танқид қилинган; Яҳё ибн Саид Али ибн Али ар-Рифўий ҳақида танқид қилар эди, Аҳмад эса: «Бу ҳадис саҳиҳ эмас», деди.