عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يخرج يَوْم الْفطر وَالْأَضْحَى إِلَى الْمُصَلَّى فَأَوَّلُ شَيْءٍ يَبْدَأُ بِهِ الصَّلَاةُ ثُمَّ يَنْصَرِفُ فَيَقُومُ مُقَابِلَ النَّاسِ وَالنَّاسُ جُلُوسٌ عَلَى صُفُوفِهِمْ فَيَعِظُهُمْ وَيُوصِيهِمْ وَيَأْمُرُهُمْ وَإِنْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَقْطَعَ بَعْثًا قَطَعَهُ أَوْ يَأْمر بِشَيْء أَمر بِهِ ثمَّ ينْصَرف
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Iyd-ul-fitr va Iyd-ul-azha kunlarida joynamozga (iydgohga) chiqar edilar; (ishni) boshlaydigan birinchi narsa — namoz edi; undan keyin u zot odamlar oldida turar, odamlar esa oʻz saflarida oʻtirar edi. Soʻng u zot ularga vaʼz qilar, nasihat berar va buyruqlar berar edi (yaʼni xutba). Undan keyin, agar biror qoʻshinni (yurishga) joʻnatishni xohlasa, shunday qilar; yoki biror buyruq berishni xohlasa, shunday qilar, soʻng ketar edi. Odamlar shu sunnatga amal qilib keldi — to men Madina hokimi Marvon bilan Iyd-ul-azha yoki Iyd-ul-fitr namoziga chiqgunimcha. Biz joynamozga (iydgohga) yetganimizda, u yerda Kasir ibn Salt yasagan bir minbar bor edi. Marvon namozdan oldin oʻsha minbarga chiqmoqchi boʻldi. Men uning kiyimini ushladim, lekin u (kiyimini) tortdi va minbarga chiqib, namozdan oldin xutba qildi. Men unga: «Allohga qasamki, sen (Paygʻambar ﷺ ning sunnatini) oʻzgartirding», — dedim. U: «Ey Abu Said, sen bilgan narsa (endi) ketdi», — dedi. Men: «Allohga qasamki, men bilgan narsa men bilmaydigan narsadan yaxshiroq», — dedim. Marvon: «Odamlar namozdan keyin bizning xutbamizni tinglashga oʻtirmaydi, shuning uchun men xutbani namozdan oldin qildim», — dedi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Ийд-ул-фитр ва Ийд-ул-азҳа кунларида жойнамозга (ийдгоҳга) чиқар эдилар; (ишни) бошлайдиган биринчи нарса — намоз эди; ундан кейин у зот одамлар олдида турар, одамлар эса ўз сафларида ўтирар эди. Сўнг у зот уларга ваъз қилар, насиҳат берар ва буйруқлар берар эди (яъни хутба). Ундан кейин, агар бирор қўшинни (юришга) жўнатишни хоҳласа, шундай қилар; ёки бирор буйруқ беришни хоҳласа, шундай қилар, сўнг кетар эди. Одамлар шу суннатга амал қилиб келди — то мен Мадина ҳокими Марвон билан Ийд-ул-азҳа ёки Ийд-ул-фитр намозига чиқгунимча. Биз жойнамозга (ийдгоҳга) етганимизда, у ерда Касир ибн Салт ясаган бир минбар бор эди. Марвон намоздан олдин ўша минбарга чиқмоқчи бўлди. Мен унинг кийимини ушладим, лекин у (кийимини) тортди ва минбарга чиқиб, намоздан олдин хутба қилди. Мен унга: «Аллоҳга қасамки, сен (Пайғамбар ﷺ нинг суннатини) ўзгартирдинг», — дедим. У: «Эй Абу Саид, сен билган нарса (энди) кетди», — деди. Мен: «Аллоҳга қасамки, мен билган нарса мен билмайдиган нарсадан яхшироқ», — дедим. Марвон: «Одамлар намоздан кейин бизнинг хутбамизни тинглашга ўтирмайди, шунинг учун мен хутбани намоздан олдин қилдим», — деди.