وَعَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ قَالَ: أَخْبَرَنِي رَجُلَانِ أَنَّهُمَا أَتَيَا النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهُوَ يُقَسِّمُ الصَّدَقَةَ فَسَأَلَاهُ مِنْهَا فَرَفَعَ فِينَا النَّظَرَ وَخَفَضَهُ فَرَآنَا جَلْدَيْنِ فَقَالَ: «إِنْ شِئْتُمَا أَعْطَيْتُكُمَا وَلَا حَظَّ فِيهَا لِغَنِيٍّ وَلَا لِقَوِيٍّ مكتسب» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Ubaydulloh ibn Adiy ibn al-Xiyor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Menga ikki kishi xabar berdiki, ular Vidolashuv hajida Nabiy ﷺ huzurlariga keldilar, u zot esa sadaqani taqsimlayotgan edilar. Bas, ular u zotdan undan (sadaqadan) soʻradilar. U zot bizga nazar (koʻzlarini) koʻtarib, soʻng pasaytirdilar va bizni baquvvat (yigitlar) koʻrdilar-da: «Agar xohlasangiz beraman, (lekin) unda na boyga va na ishlab topishga qodir kuchli kishiga nasiba bordir», dedilar.Убайдуллоҳ ибн Адий ибн ал-Хиёр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Менга икки киши хабар бердики, улар Видолашув ҳажида Набий ﷺ ҳузурларига келдилар, у зот эса садақани тақсимлаётган эдилар. Бас, улар у зотдан ундан (садақадан) сўрадилар. У зот бизга назар (кўзларини) кўтариб, сўнг пасайтирдилар ва бизни бақувват (йигитлар) кўрдилар-да: «Агар хоҳласангиз бераман, (лекин) унда на бойга ва на ишлаб топишга қодир кучли кишига насиба бордир», дедилар.