وَعَنْ أَبِي ذَرٍّ أَنَّهُ اسْتَأْذَنَ عَلَى عُثْمَانَ فَأَذِنَ لَهُ وَبِيَدِهِ عَصَاهُ فَقَالَ عُثْمَانُ: يَا كَعْبُ إِنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ تُوُفِّيَ وَتَرَكَ مَالًا فَمَا تَرَى فِيهِ؟ فَقَالَ: إِنْ كَانَ يَصِلُ فِيهِ حَقَّ اللَّهِ فَلَا بَأْسَ عَلَيْهِ. فَرَفَعَ أَبُو ذَرٍّ عَصَاهُ فَضَرَبَ كَعْبًا وَقَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَا أُحِبُّ لَوْ أَنَّ لِي هَذَا الْجَبَلَ ذَهَبًا أُنْفِقُهُ وَيُتَقَبَّلُ مِنِّي أَذَرُ خَلْفِي مِنْهُ سِتَّ أَوَاقِيَّ» . أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ يَا عُثْمَانُ أَسَمِعْتَهُ؟ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ. قَالَ: نعم. رَوَاهُ أَحْمد
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Zar Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) huzuriga kirishga izn soʻrab keldi, u izn berdi, qoʻlida esa hassasi bor edi. Usmon (roziyallohu anhu): «Ey Kaʼb, Abdurrahmon vafot etdi va mol qoldirdi. Bu haqda nima deysan?» dedi. U: «Agar u undan Allohning haqqini ado etib turgan boʻlsa, unga zarar yoʻq», dedi. Shunda Abu Zar hassasini koʻtarib, Kaʼbga urdi va: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Menda mana shu togʻ oltin boʻlsayu, uni Alloh yoʻlida sarflasam va u mendan qabul qilinsa, ammo undan orqamda olti oqiya qoldirishimni yoqtirmayman›, deganlarini eshitganman», dedi. «Allohni oʻrtaga qoʻyib soʻrayman, ey Usmon, buni eshitganmiding?» dedi — uch marta. U: «Ha», dedi.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Зар Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу) ҳузурига киришга изн сўраб келди, у изн берди, қўлида эса ҳассаси бор эди. Усмон (розияллоҳу анҳу): «Эй Каъб, Абдурраҳмон вафот этди ва мол қолдирди. Бу ҳақда нима дейсан?» деди. У: «Агар у ундан Аллоҳнинг ҳаққини адо этиб турган бўлса, унга зарар йўқ», деди. Шунда Абу Зар ҳассасини кўтариб, Каъбга урди ва: «Мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Менда мана шу тоғ олтин бўлсаю, уни Аллоҳ йўлида сарфласам ва у мендан қабул қилинса, аммо ундан орқамда олти оқия қолдиришимни ёқтирмайман›, деганларини эшитганман», деди. «Аллоҳни ўртага қўйиб сўрайман, эй Усмон, буни эшитганмидинг?» деди — уч марта. У: «Ҳа», деди.