وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: لَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَعُ هَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ حِينَ يُمْسِي وَحِينَ يُصْبِحُ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فِي دِينِي وَدُنْيَايَ وَأَهْلِي وَمَالِي اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوْرَاتِي وَآمِنْ رَوْعَاتِي اللَّهُمَّ احْفَظْنِي مِنْ بَيْنِ يَدِي وَمِنْ خَلْفِي وَعَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي وَمِنْ فَوْقِي وَأَعُوذُ بِعَظَمَتِكَ أَن أُغتالَ من تحتي» . قَالَ وَكِيع يَعْنِي الْخَسْف رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday deganlar: Allohning Rasuli ﷺ kechga va tongga yetganlarida ushbu duolarni aytishni tark etmas edilar: «Allohumma, men Sendan dunyo va oxiratda ofiyat (sogʻ-salomatlik) soʻrayman. Allohumma, men Sendan dinim, dunyoyim, ahlim va molimda afv va ofiyat soʻrayman. Allohumma, mening avratimni (Usmonning rivoyatida ‹avratlarimni›) berkit va qoʻrquvlarimni omon qil. Allohumma, meni oldimdan, orqamdan, oʻngimdan, chapimdan va ustimdan saqla, ostimdan birdan halok etilishimdan ulugʻligingga panoh tilayman.» Abu Dovud aytdi: Vakiʼ aytdi: Yaʼni, yerga yutilishdan (panoh tilash demoqdir).Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай деганлар: Аллоҳнинг Расули ﷺ кечга ва тонгга етганларида ушбу дуоларни айтишни тарк этмас эдилар: «Аллоҳумма, мен Сендан дунё ва охиратда офият (соғ-саломатлик) сўрайман. Аллоҳумма, мен Сендан диним, дунёйим, аҳлим ва молимда афв ва офият сўрайман. Аллоҳумма, менинг авратимни (Усмоннинг ривоятида ‹авратларимни›) беркит ва қўрқувларимни омон қил. Аллоҳумма, мени олдимдан, орқамдан, ўнгимдан, чапимдан ва устимдан сақла, остимдан бирдан ҳалок этилишимдан улуғлигингга паноҳ тилайман.» Абу Довуд айтди: Вакиъ айтди: Яъни, ерга ютилишдан (паноҳ тилаш демоқдир).