وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الْأَهْل وَالْمَال. رَوَاهُ مُسلم
Abdulloh ibn Sarjis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ safarga chiqqanlarida safarning mashaqqatidan, qaytishning gʻamginligidan, (yaxshilikdan keyin) yomon holatga oʻzgarishdan, mazlumning duosidan hamda ahl-oilada va molda (yuz beradigan) yomon koʻrinishdan panoh tilar edilar.Абдуллоҳ ибн Саржис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сафарга чиққанларида сафарнинг машаққатидан, қайтишнинг ғамгинлигидан, (яхшиликдан кейин) ёмон ҳолатга ўзгаришдан, мазлумнинг дуосидан ҳамда аҳл-оилада ва молда (юз берадиган) ёмон кўринишдан паноҳ тилар эдилар.