أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ يَتَعَوَّذُ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ .
Abdulloh ibn Sarjis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ safarga chiqsalar, safarning mashaqqatidan, qaytishdagi gʻam-alamdan, izzatdan soʻng xorlikka tushib qolishdan, mazlumning duosidan va yomon manzarani koʻrishdan Allohga panoh soʻrardilar.Абдуллоҳ ибн Саржис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ сафарга чиқсалар, сафарнинг машаққатидан, қайтишдаги ғам-аламдан, иззатдан сўнг хорликка тушиб қолишдан, мазлумнинг дуосидан ва ёмон манзарани кўришдан Аллоҳга паноҳ сўрардилар.