حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، - لَعَلَّهُ قَالَ - عَنْ مَالِكِ بْنِ صَعْصَعَةَ، - رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ - قَالَ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَيْنَا أَنَا عِنْدَ الْبَيْتِ بَيْنَ النَّائِمِ وَالْيَقْظَانِ إِذْ سَمِعْتُ قَائِلاً يَقُولُ أَحَدُ الثَّلاَثَةِ بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ . فَأُتِيتُ فَانْطُلِقَ بِي فَأُتِيتُ بِطَسْتٍ مِنْ ذَهَبٍ فِيهَا مِنْ مَاءِ زَمْزَمَ فَشُرِحَ صَدْرِي إِلَى كَذَا وَكَذَا " . قَالَ قَتَادَةُ فَقُلْتُ لِلَّذِي مَعِي مَا يَعْنِي قَالَ إِلَى أَسْفَلِ بَطْنِهِ " فَاسْتُخْرِجَ قَلْبِي فَغُسِلَ بِمَاءِ زَمْزَمَ ثُمَّ أُعِيدَ مَكَانَهُ ثُمَّ حُشِيَ إِيمَانًا وَحِكْمَةً ثُمَّ أُتِيتُ بِدَابَّةٍ أَبْيَضَ يُقَالُ لَهُ الْبُرَاقُ فَوْقَ الْحِمَارِ وَدُونَ الْبَغْلِ يَقَعُ خَطْوُهُ عِنْدَ أَقْصَى طَرْفِهِ فَحُمِلْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ انْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا السَّمَاءَ الدُّنْيَا فَاسْتَفْتَحَ جِبْرِيلُ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ مَنْ هَذَا قَالَ جِبْرِيلُ . قِيلَ وَمَنْ مَعَكَ قَالَ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم . قِيلَ وَقَدْ بُعِثَ إِلَيْهِ قَالَ نَعَمْ - قَالَ - فَفَتَحَ لَنَا وَقَالَ مَرْحَبًا بِهِ وَلَنِعْمَ الْمَجِيءُ جَاءَ - قَالَ - فَأَتَيْنَا عَلَى آدَمَ صلى الله عليه وسلم " . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ . وَذَكَرَ أَنَّهُ لَقِيَ فِي السَّمَاءِ الثَّانِيَةِ عِيسَى وَيَحْيَى - عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ - وَفِي الثَّالِثَةِ يُوسُفَ وَفِي الرَّابِعَةِ إِدْرِيسَ وَفِي الْخَامِسَةِ هَارُونَ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَسَلَّمَ - قَالَ " ثُمَّ انْطَلَقْنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى السَّمَاءِ السَّادِسَةِ فَأَتَيْتُ عَلَى مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ مَرْحَبًا بِالأَخِ الصَّالِحِ وَالنَّبِيِّ الصَّالِحِ . فَلَمَّا جَاوَزْتُهُ بَكَى فَنُودِيَ مَا يُبْكِيكَ قَالَ رَبِّ هَذَا غُلاَمٌ بَعَثْتَهُ بَعْدِي يَدْخُلُ مِنْ أُمَّتِهِ الْجَنَّةَ أَكْثَرُ مِمَّا يَدْخُلُ مِنْ أُمَّتِي . - قَالَ - ثُمَّ انْطَلَقْنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى السَّمَاءِ السَّابِعَةِ فَأَتَيْتُ عَلَى إِبْرَاهِيمَ " . وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ وَحَدَّثَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ رَأَى أَرْبَعَةَ أَنْهَارٍ يَخْرُجُ مِنْ أَصْلِهَا نَهْرَانِ ظَاهِرَانِ وَنَهْرَانِ بَاطِنَانِ " فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ مَا هَذِهِ الأَنْهَارُ قَالَ أَمَّا النَّهْرَانِ الْبَاطِنَانِ فَنَهْرَانِ فِي الْجَنَّةِ وَأَمَّا الظَّاهِرَانِ فَالنِّيلُ وَالْفُرَاتُ . ثُمَّ رُفِعَ لِيَ الْبَيْتُ الْمَعْمُورُ فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ مَا هَذَا قَالَ هَذَا الْبَيْتُ الْمَعْمُورُ يَدْخُلُهُ كُلَّ يَوْمٍ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ إِذَا خَرَجُوا مِنْهُ لَمْ يَعُودُوا فِيهِ آخِرُ مَا عَلَيْهِمْ . ثُمَّ أُتِيتُ بِإِنَاءَيْنِ أَحَدُهُمَا خَمْرٌ وَالآخَرُ لَبَنٌ فَعُرِضَا عَلَىَّ فَاخْتَرْتُ اللَّبَنَ فَقِيلَ أَصَبْتَ أَصَابَ اللَّهُ بِكَ أُمَّتُكَ عَلَى الْفِطْرَةِ . ثُمَّ فُرِضَتْ عَلَىَّ كُلَّ يَوْمٍ خَمْسُونَ صَلاَةً " . ثُمَّ ذَكَرَ قِصَّتَهَا إِلَى آخِرِ الْحَدِيثِ .
Molik ibn Saʼsaʼa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Paygʻambari ﷺ: «Men Baytning (Kaʼbaning) yonida — uxlagan bilan uygʻoq orasida (yarim uyqu holatda) — ekanimda, bir aytuvchining: ‹Ikki kishi orasidagi uchovning (oʻrtadagi) biri› deyayotganini eshitdim. Soʻng menga (kelindi) va meni olib ketildi. Menga ichida Zamzam suvi boʻlgan, oltindan bir tovoq keltirildi-da, koʻkragim mana bunaqa-mana bunaqagacha yorildi». Qatoda dedi: Men yonimdagi (roviy)ga: «(U) nimani nazarda tutyapti?» dedim. U: «Qornining pastigacha», dedi. «...soʻng qalbim (tashqariga) chiqarildi va Zamzam suvi bilan yuvildi, keyin oʻrniga qaytarildi va iymon hamda hikmatga toʻldirildi. Soʻng menga oq bir jonivor — unga Buroq deyiladi, eshakdan kattaroq, xachirdan kichikroq, qadami koʻzi yetgan (nuqta)ning eng oxiriga tushadigan — keltirildi-da, men unga mindirildim. Soʻng yoʻlga tushdik — toki dunyo osmoniga keldik. Jibril — alayhissalom — (eshikni) ochishni soʻradi. ‹Bu kim?› deyildi. U: ‹Jibril›, dedi. ‹Sen bilan kim bor?› deyildi. U: ‹Muhammad ﷺ›, dedi. ‹Unga yuborilganmi?› deyildi. U: ‹Ha›, dedi. (Paygʻambar) dedilar: Bas, bizga ochildi va u: ‹Unga marhabo! Qanday yaxshi kelish bilan keldi!› dedi. (Paygʻambar) dedilar: Soʻng biz Odam (alayhissalom)ning oldiga keldik». Va u hadisni oʻz qissasi bilan keltirdi. Va u (Paygʻambar) ikkinchi osmonda Iso va Yahyo — alayhimassalom — ni, uchinchisida Yusufni, toʻrtinchisida Idrisni, beshinchisida Horunni — Allohning salavoti va salomi ularga boʻlsin — uchratganini zikr qildi. (Paygʻambar) dedilar: «Soʻng yoʻlga tushdik — toki oltinchi osmonga yetdik. Men Muso — alayhissalom — ning oldiga kelib, unga salom berdim. U: ‹Solih birodarga va solih paygʻambarga marhabo!› dedi. Men undan oʻtganimda, u yigʻladi. Shunda unga: ‹Seni nima yigʻlatyapti?› deb nido qilindi. U: ‹Rabbim, mana bu — Sen mendan keyin yuborgan yigit (paygʻambar); uning ummatidan jannatga, mening ummatimdan kiradiganidan koʻra koʻproq (kishi) kiradi›, dedi. (Paygʻambar) dedilar: Soʻng yoʻlga tushdik — toki yettinchi osmonga yetdik. Men Ibrohimning oldiga keldim». Va u hadisda: Allohning Paygʻambari ﷺ toʻrtta daryoni koʻrganini — uning (Sidraning) tagidan ikkita zohir (oshkora) daryo va ikkita botin (yashirin) daryo chiqishini — hadis qilib aytdi. «Men: ‹Ey Jibril, bu daryolar nima?› dedim. U: ‹Ikkita botin daryo — jannatdagi ikki daryo; ikkita zohir daryo esa — Nil va Furot›, dedi. Soʻng menga Baytul-Maʼmur koʻtarib koʻrsatildi. Men: ‹Ey Jibril, bu nima?› dedim. U: ‹Bu — Baytul-Maʼmur; unga har kuni yetmish ming farishta kiradi; undan chiqsalar, (ortiq) unga qaytmaydilar — bu ularning oxirgi (kirishi) boʻladi›, dedi. Soʻng menga ikkita idish keltirildi — birida xamr, ikkinchisida sut (bor edi) — va ular menga koʻndalang qilindi (taqdim etildi). Men sutni tanladim. Shunda: ‹Toʻgʻri qilding; Alloh sen orqali ummatingni fitrat (toza yoʻl) uzra qildi (toʻgʻriladi)›, deyildi. Soʻng menga har kuni ellik (vaqt) namoz farz qilindi». Soʻng u (Paygʻambar) uning qissasini hadisning oxirigacha zikr qildi.Молик ибн Саъсаъа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ: «Мен Байтнинг (Каъбанинг) ёнида — ухлаган билан уйғоқ орасида (ярим уйқу ҳолатда) — эканимда, бир айтувчининг: ‹Икки киши орасидаги учовнинг (ўртадаги) бири› деяётганини эшитдим. Сўнг менга (келинди) ва мени олиб кетилди. Менга ичида Замзам суви бўлган, олтиндан бир товоқ келтирилди-да, кўкрагим мана бунақа-мана бунақагача ёрилди». Қатода деди: Мен ёнимдаги (ровий)га: «(У) нимани назарда тутяпти?» дедим. У: «Қорнининг пастигача», деди. «...сўнг қалбим (ташқарига) чиқарилди ва Замзам суви билан ювилди, кейин ўрнига қайтарилди ва иймон ҳамда ҳикматга тўлдирилди. Сўнг менга оқ бир жонивор — унга Буроқ дейилади, эшакдан каттароқ, хачирдан кичикроқ, қадами кўзи етган (нуқта)нинг энг охирига тушадиган — келтирилди-да, мен унга миндирилдим. Сўнг йўлга тушдик — токи дунё осмонига келдик. Жибрил — алайҳиссалом — (эшикни) очишни сўради. ‹Бу ким?› дейилди. У: ‹Жибрил›, деди. ‹Сен билан ким бор?› дейилди. У: ‹Муҳаммад ﷺ›, деди. ‹Унга юборилганми?› дейилди. У: ‹Ҳа›, деди. (Пайғамбар) дедилар: Бас, бизга очилди ва у: ‹Унга марҳабо! Қандай яхши келиш билан келди!› деди. (Пайғамбар) дедилар: Сўнг биз Одам (алайҳиссалом)нинг олдига келдик». Ва у ҳадисни ўз қиссаси билан келтирди. Ва у (Пайғамбар) иккинчи осмонда Исо ва Яҳё — алайҳимассалом — ни, учинчисида Юсуфни, тўртинчисида Идрисни, бешинчисида Ҳорунни — Аллоҳнинг салавоти ва саломи уларга бўлсин — учратганини зикр қилди. (Пайғамбар) дедилар: «Сўнг йўлга тушдик — токи олтинчи осмонга етдик. Мен Мусо — алайҳиссалом — нинг олдига келиб, унга салом бердим. У: ‹Солиҳ биродарга ва солиҳ пайғамбарга марҳабо!› деди. Мен ундан ўтганимда, у йиғлади. Шунда унга: ‹Сени нима йиғлатяпти?› деб нидо қилинди. У: ‹Раббим, мана бу — Сен мендан кейин юборган йигит (пайғамбар); унинг умматидан жаннатга, менинг умматимдан кирадиганидан кўра кўпроқ (киши) киради›, деди. (Пайғамбар) дедилар: Сўнг йўлга тушдик — токи еттинчи осмонга етдик. Мен Иброҳимнинг олдига келдим». Ва у ҳадисда: Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ тўртта дарёни кўрганини — унинг (Сидранинг) тагидан иккита зоҳир (ошкора) дарё ва иккита ботин (яширин) дарё чиқишини — ҳадис қилиб айтди. «Мен: ‹Эй Жибрил, бу дарёлар нима?› дедим. У: ‹Иккита ботин дарё — жаннатдаги икки дарё; иккита зоҳир дарё эса — Нил ва Фурот›, деди. Сўнг менга Байтул-Маъмур кўтариб кўрсатилди. Мен: ‹Эй Жибрил, бу нима?› дедим. У: ‹Бу — Байтул-Маъмур; унга ҳар куни етмиш минг фаришта киради; ундан чиқсалар, (ортиқ) унга қайтмайдилар — бу уларнинг охирги (кириши) бўлади›, деди. Сўнг менга иккита идиш келтирилди — бирида хамр, иккинчисида сут (бор эди) — ва улар менга кўндаланг қилинди (тақдим этилди). Мен сутни танладим. Шунда: ‹Тўғри қилдинг; Аллоҳ сен орқали умматингни фитрат (тоза йўл) узра қилди (тўғрилади)›, дейилди. Сўнг менга ҳар куни эллик (вақт) намоз фарз қилинди». Сўнг у (Пайғамбар) унинг қиссасини ҳадиснинг охиригача зикр қилди.