حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، كِلاَهُمَا عَنْ رَوْحٍ، قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ الْقَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يُسْأَلُ عَنِ الْوُرُودِ، فَقَالَ نَجِيءُ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنْ كَذَا، وَكَذَا، انْظُرْ أَىْ ذَلِكَ فَوْقَ النَّاسِ - قَالَ - فَتُدْعَى الأُمَمُ بِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الأَوَّلُ فَالأَوَّلُ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَنْ تَنْظُرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْظُرُ رَبَّنَا . فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ . فَيَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْكَ . فَيَتَجَلَّى لَهُمْ يَضْحَكُ - قَالَ - فَيَنْطَلِقُ بِهِمْ وَيَتَّبِعُونَهُ وَيُعْطَى كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ - مُنَافِقٍ أَوْ مُؤْمِنٍ - نُورًا ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ وَعَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ كَلاَلِيبُ وَحَسَكٌ تَأْخُذُ مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يَطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِينَ ثُمَّ يَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لاَ يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ كَذَلِكَ ثُمَّ تَحِلُّ الشَّفَاعَةُ وَيَشْفَعُونَ حَتَّى يَخْرُجَ مِنَ النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنَ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً فَيُجْعَلُونَ بِفِنَاءِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يَرُشُّونَ عَلَيْهِمُ الْمَاءَ حَتَّى يَنْبُتُوا نَبَاتَ الشَّىْءِ فِي السَّيْلِ وَيَذْهَبُ حُرَاقُهُ ثُمَّ يَسْأَلُ حَتَّى تُجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهَا مَعَهَا .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi — undan vurud (qiyomatda doʻzax yoniga kelish) haqida soʻralganda, u dedi: «Biz qiyomat kuni falon-falon (joy)dan kelamiz. Qaragin — oʻsha (qaysi biri) odamlardan yuqorida (boʻladi) — (Paygʻambar) dedilar —. Bas, ummatlar oʻz butlari va oʻzlari ibodat qilgan narsalari bilan birga — avval-avvali (navbat bilan) — chaqiriladi. Soʻng shundan keyin bizning oldimizga Rabbimiz keladi-da: ‹Kimni kutyapsizlar?› deydi. Ular: ‹Rabbimizni kutyapmiz› deydilar. (Alloh): ‹Men Rabbingizman› deydi. Ular: ‹Toki Senga qaragunimizcha (ishonmaymiz)› deydilar. Shunda (Alloh) ularga — kulib — tajalliy qiladi (namoyon boʻladi) — (Paygʻambar) dedilar —. Bas, (Alloh) ularni (yetaklab) olib ketadi va ular Unga ergashadilar; ulardan har bir inson — munofiq boʻlsin, moʻmin boʻlsin — bir nur beriladi. Soʻng ular Unga ergashadilar; jahannam koʻprigi ustida esa ilmoqlar va tikanlar bor — Alloh xohlagan kishini (ilib) oladi —. Soʻng munofiqlarning nuri oʻchiriladi. Soʻng moʻminlar najot topadilar. Bas, birinchi guruh najot topadi — ularning yuzlari toʻlin oy kechasidagi oy kabi; yetmish ming (kishi) — ular hisob-kitob qilinmaydi —. Soʻng ularga ergashadiganlar osmondagi eng yorugʻ yulduz kabi; soʻng shunday (tarzda navbat bilan). Soʻng shafoatga izn beriladi va ular shafoat qiladi — toki «La ilaha illalloh» degan va qalbida arpa donasi ogʻirligida yaxshilik boʻlgan (kishi) doʻzaxdan chiqadi —. Bas, ular jannat hovlisiga qoʻyiladi va jannat ahli ularning ustiga suv sepa boshlaydi — toki ular sel (suvi)da (urugʻ) unib chiqqani kabi unib chiqadilar va ularning kuygan (joylari) ketadi —. Soʻng u (banda) soʻrayveradi — toki unga dunyo va u bilan birga uning oʻn baravari beriladi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади — ундан вуруд (қиёматда дўзах ёнига келиш) ҳақида сўралганда, у деди: «Биз қиёмат куни фалон-фалон (жой)дан келамиз. Қарагин — ўша (қайси бири) одамлардан юқорида (бўлади) — (Пайғамбар) дедилар —. Бас, умматлар ўз бутлари ва ўзлари ибодат қилган нарсалари билан бирга — аввал-аввали (навбат билан) — чақирилади. Сўнг шундан кейин бизнинг олдимизга Раббимиз келади-да: ‹Кимни кутяпсизлар?› дейди. Улар: ‹Раббимизни кутяпмиз› дейдилар. (Аллоҳ): ‹Мен Раббингизман› дейди. Улар: ‹Токи Сенга қарагунимизча (ишонмаймиз)› дейдилар. Шунда (Аллоҳ) уларга — кулиб — тажаллий қилади (намоён бўлади) — (Пайғамбар) дедилар —. Бас, (Аллоҳ) уларни (етаклаб) олиб кетади ва улар Унга эргашадилар; улардан ҳар бир инсон — мунофиқ бўлсин, мўмин бўлсин — бир нур берилади. Сўнг улар Унга эргашадилар; жаҳаннам кўприги устида эса илмоқлар ва тиканлар бор — Аллоҳ хоҳлаган кишини (илиб) олади —. Сўнг мунофиқларнинг нури ўчирилади. Сўнг мўминлар нажот топадилар. Бас, биринчи гуруҳ нажот топади — уларнинг юзлари тўлин ой кечасидаги ой каби; етмиш минг (киши) — улар ҳисоб-китоб қилинмайди —. Сўнг уларга эргашадиганлар осмондаги энг ёруғ юлдуз каби; сўнг шундай (тарзда навбат билан). Сўнг шафоатга изн берилади ва улар шафоат қилади — токи «Ла илаҳа иллаллоҳ» деган ва қалбида арпа донаси оғирлигида яхшилик бўлган (киши) дўзахдан чиқади —. Бас, улар жаннат ҳовлисига қўйилади ва жаннат аҳли уларнинг устига сув сепа бошлайди — токи улар сел (суви)да (уруғ) униб чиққани каби униб чиқадилар ва уларнинг куйган (жойлари) кетади —. Сўнг у (банда) сўрайверади — токи унга дунё ва у билан бирга унинг ўн баравари берилади».