وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، - وَهُوَ ابْنُ رُفَيْعٍ - عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ خَرَجْتُ لَيْلَةً مِنَ اللَّيَالِي فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي وَحْدَهُ لَيْسَ مَعَهُ إِنْسَانٌ قَالَ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يَكْرَهُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَهُ أَحَدٌ - قَالَ - فَجَعَلْتُ أَمْشِي فِي ظِلِّ الْقَمَرِ فَالْتَفَتَ فَرَآنِي فَقَالَ " مَنْ هَذَا " . فَقُلْتُ أَبُو ذَرٍّ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ . قَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ تَعَالَهْ " . قَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ " إِنَّ الْمُكْثِرِينَ هُمُ الْمُقِلُّونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلاَّ مَنْ أَعْطَاهُ اللَّهُ خَيْرًا فَنَفَحَ فِيهِ يَمِينَهُ وَشِمَالَهُ وَبَيْنَ يَدَيْهِ وَوَرَاءَهُ وَعَمِلَ فِيهِ خَيْرًا " . قَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ " اجْلِسْ هَا هُنَا " . قَالَ فَأَجْلَسَنِي فِي قَاعٍ حَوْلَهُ حِجَارَةٌ فَقَالَ لِيَ " اجْلِسْ هَا هُنَا حَتَّى أَرْجِعَ إِلَيْكَ " . قَالَ فَانْطَلَقَ فِي الْحَرَّةِ حَتَّى لاَ أَرَاهُ فَلَبِثَ عَنِّي فَأَطَالَ اللَّبْثَ ثُمَّ إِنِّي سَمِعْتُهُ وَهُوَ مُقْبِلٌ وَهُوَ يَقُولُ " وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى " . قَالَ فَلَمَّا جَاءَ لَمْ أَصْبِرْ فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ مَنْ تُكَلِّمُ فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ مَا سَمِعْتُ أَحَدًا يَرْجِعُ إِلَيْكَ شَيْئًا . قَالَ " ذَاكَ جِبْرِيلُ عَرَضَ لِي فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ فَقَالَ بَشِّرْ أُمَّتَكَ أَنَّهُ مَنْ مَاتَ لاَ يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ . فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ وَإِنْ شَرِبَ الْخَمْرَ " .
Abu Zarr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir kechada chiqdim, qarasam, Rasululloh ﷺ yolgʻiz yurib borardilar, yonlarida hech kim yoʻq edi. Men u zot oʻzlari bilan birov yurishini yoqtirmasalar kerak, deb oʻyladim. Shunda men oy yorugʻida (orqalaridan) yura boshladim. U zot oʻgirilib meni koʻrdilar-da: «Bu kim?» dedilar. Men: «Abu Zarr, Alloh meni sizga fido qilsin», dedim. U zot: «Ey Abu Zarr, beri kel!» dedilar. (Abu Zarr) aytdi: men u zot bilan biroz yurdim. U zot: «Albatta, (mol-dunyosi) koʻp boʻlganlar qiyomat kuni (ajri) eng oz boʻlganlardir, magar Alloh kimga yaxshilik (mol) ato etib, u uni oʻngi, chapi, oldi va orqasiga (sarflab) puflagan hamda u bilan yaxshilik qilgan kishi bundan mustasno», dedilar. (Abu Zarr) aytdi: men u zot bilan biroz yurdim. U zot: «Mana shu yerga oʻtir», dedilar. (Abu Zarr) aytdi: u zot meni atrofida toshlar boʻlgan bir maydonga oʻtqazdilar-da, menga: «Men oldingga qaytib kelgunimcha shu yerda oʻtirib tur», dedilar. (Abu Zarr) aytdi: u zot Harra (toshloq)ka tomon ketdilar, hatto men ularni koʻrmay qoldim. Mendan uzoq vaqt yiroq turdilar. Soʻng men ularning qaytib kelayotib: «Oʻgʻrilik qilgan boʻlsa ham, zino qilgan boʻlsa ham», deb kelayotganlarini eshitdim. (Abu Zarr) aytdi: kelganlarida, men sabr qilolmadim va: «Yo Nabiyalloh, Alloh meni sizga fido qilsin, Harraning bir chetida kim bilan gaplashdingiz? Men sizga biror javob qaytarayotgan birovni eshitmadim», dedim. U zot: «U — Jibril edi, Harraning bir chetida menga roʻbaroʻ boʻlib: ‹Ummatingga xushxabar ber — kim Allohga hech narsani sherik qilmagan holda oʻlsa, jannatga kiradi›, dedi. Men: ‹Ey Jibril, oʻgʻrilik qilgan boʻlsa ham, zino qilgan boʻlsa hammi?› dedim. U: ‹Ha›, dedi. Men: ‹Oʻgʻrilik qilgan boʻlsa ham, zino qilgan boʻlsa hammi?› dedim. U: ‹Ha›, dedi. Men: ‹Oʻgʻrilik qilgan boʻlsa ham, zino qilgan boʻlsa hammi?› dedim. U: ‹Ha, garchi xamr ichgan boʻlsa ham›, dedi», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир кечада чиқдим, қарасам, Расулуллоҳ ﷺ ёлғиз юриб борардилар, ёнларида ҳеч ким йўқ эди. Мен у зот ўзлари билан биров юришини ёқтирмасалар керак, деб ўйладим. Шунда мен ой ёруғида (орқаларидан) юра бошладим. У зот ўгирилиб мени кўрдилар-да: «Бу ким?» дедилар. Мен: «Абу Зарр, Аллоҳ мени сизга фидо қилсин», дедим. У зот: «Эй Абу Зарр, бери кел!» дедилар. (Абу Зарр) айтди: мен у зот билан бироз юрдим. У зот: «Албатта, (мол-дунёси) кўп бўлганлар қиёмат куни (ажри) энг оз бўлганлардир, магар Аллоҳ кимга яхшилик (мол) ато этиб, у уни ўнги, чапи, олди ва орқасига (сарфлаб) пуфлаган ҳамда у билан яхшилик қилган киши бундан мустасно», дедилар. (Абу Зарр) айтди: мен у зот билан бироз юрдим. У зот: «Мана шу ерга ўтир», дедилар. (Абу Зарр) айтди: у зот мени атрофида тошлар бўлган бир майдонга ўтқаздилар-да, менга: «Мен олдингга қайтиб келгунимча шу ерда ўтириб тур», дедилар. (Абу Зарр) айтди: у зот Ҳарра (тошлоқ)ка томон кетдилар, ҳатто мен уларни кўрмай қолдим. Мендан узоқ вақт йироқ турдилар. Сўнг мен уларнинг қайтиб келаётиб: «Ўғрилик қилган бўлса ҳам, зино қилган бўлса ҳам», деб келаётганларини эшитдим. (Абу Зарр) айтди: келганларида, мен сабр қилолмадим ва: «Ё Набияллоҳ, Аллоҳ мени сизга фидо қилсин, Ҳарранинг бир четида ким билан гаплашдингиз? Мен сизга бирор жавоб қайтараётган бировни эшитмадим», дедим. У зот: «У — Жибрил эди, Ҳарранинг бир четида менга рўбарў бўлиб: ‹Умматингга хушхабар бер — ким Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаган ҳолда ўлса, жаннатга киради›, деди. Мен: ‹Эй Жибрил, ўғрилик қилган бўлса ҳам, зино қилган бўлса ҳамми?› дедим. У: ‹Ҳа›, деди. Мен: ‹Ўғрилик қилган бўлса ҳам, зино қилган бўлса ҳамми?› дедим. У: ‹Ҳа›, деди. Мен: ‹Ўғрилик қилган бўлса ҳам, зино қилган бўлса ҳамми?› дедим. У: ‹Ҳа, гарчи хамр ичган бўлса ҳам›, деди», дедилар.