حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ الْحَلْوَاءَ وَالْعَسَلَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ دَارَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْهُنَّ فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَاحْتَبَسَ عِنْدَهَا أَكْثَرَ مِمَّا كَانَ يَحْتَبِسُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ فَسَقَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ . فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِسَوْدَةَ وَقُلْتُ إِذَا دَخَلَ عَلَيْكِ فَإِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَقُولِي لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لاَ . فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَشْتَدُّ عَلَيْهِ أَنْ يُوجَدَ مِنْهُ الرِّيحُ - فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ . فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ وَسَأَقُولُ ذَلِكَ لَهُ وَقُولِيهِ أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى سَوْدَةَ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ لَقَدْ كِدْتُ أَنْ أُبَادِئَهُ بِالَّذِي قُلْتِ لِي وَإِنَّهُ لَعَلَى الْبَابِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ " لاَ " . قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ قَالَ " سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ " . قَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ . فَلَمَّا دَخَلَ عَلَىَّ قُلْتُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ دَخَلَ عَلَى صَفِيَّةَ فَقَالَتْ بِمِثْلِ ذَلِكَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ " لاَ حَاجَةَ لِي بِهِ " . قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ . قَالَتْ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ shirinlik va asalni yoqtirar edilar. Asr namozini oʻqib boʻlgach, xotinlarining (huzuriga) navbat bilan aylanib, ularning yoniga yaqinlashar edilar. (Bir kuni) u zot Hafsaning huzuriga kirib, odatdagidan koʻra koʻproq turib qoldilar. Men buning sababini soʻradim. Menga: ‹Hafsaga oʻz qavmidan bir ayol bir idish asal hadya qilibdi, u esa Rasululloh ﷺ ga undan bir qultum ichirdi›, deyildi. Men: ‹Vallohi, biz u zot uchun bir tadbir qilamiz›, dedim. Buni Savdaga aytib: ‹U zot huzuringga kirib, senga yaqinlashganda, unga: ‹Yo Rasululloh, magʻofir yedingizmi?› degin. Shunda u zot senga: ‹Yoʻq›, deydilar. Sen unga: ‹Bu qanday hid?› degin. Rasululloh ﷺ esa oʻzlaridan (yoqimsiz) hid sezilishini juda yoqtirmas edilar — shunda u zot senga: ‹Hafsa menga bir qultum asal ichirdi›, deydilar. Sen unga: ‹Uning asalarisi urfut (degan oʻsimlik)dan yegan ekan›, degin. Men ham buni u zotga aytaman. Sen ham aytgin, ey Safiyya›, dedim. Savdaning huzurlariga kirganlarida, (Oisha) dedi: Savda aytadiki: ‹Undan boshqa iloh boʻlmagan Zot bilan qasamki, sen menga aytgan soʻzni u zot eshik oldida turganlaridayoq men aytib yuborayozdim — sendan qoʻrqib (shoshildim)›. Rasululloh ﷺ yaqinlashganlarida, (Savda): ‹Yo Rasululloh, magʻofir yedingizmi?› dedi. U zot: ‹Yoʻq›, dedilar. (Savda): ‹Unda bu qanday hid?› dedi. U zot: ‹Hafsa menga bir qultum asal ichirdi›, dedilar. (Savda): ‹Uning asalarisi urfutdan yegan ekan›, dedi. U zot mening huzurimga kirganlarida, men ham unga shunday dedim. Soʻng u zot Safiyyaning huzuriga kirdilar, u ham shunday dedi. Hafsaning huzuriga kirganlarida esa, u: ‹Yo Rasululloh, sizga undan ichirmaymi?› dedi. U zot: ‹Menga uning hojati yoʻq›, dedilar». (Oisha) dedi: «Savda: ‹Subhanalloh! Vallohi, biz uni u zotga (oʻzlari) harom qildirib qoʻydik›, dedi. Men unga: ‹Jim boʻl!› dedim».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ ширинлик ва асални ёқтирар эдилар. Аср намозини ўқиб бўлгач, хотинларининг (ҳузурига) навбат билан айланиб, уларнинг ёнига яқинлашар эдилар. (Бир куни) у зот Ҳафсанинг ҳузурига кириб, одатдагидан кўра кўпроқ туриб қолдилар. Мен бунинг сабабини сўрадим. Менга: ‹Ҳафсага ўз қавмидан бир аёл бир идиш асал ҳадя қилибди, у эса Расулуллоҳ ﷺ га ундан бир қултум ичирди›, дейилди. Мен: ‹Валлоҳи, биз у зот учун бир тадбир қиламиз›, дедим. Буни Савдага айтиб: ‹У зот ҳузурингга кириб, сенга яқинлашганда, унга: ‹Ё Расулуллоҳ, мағофир едингизми?› дегин. Шунда у зот сенга: ‹Йўқ›, дейдилар. Сен унга: ‹Бу қандай ҳид?› дегин. Расулуллоҳ ﷺ эса ўзларидан (ёқимсиз) ҳид сезилишини жуда ёқтирмас эдилар — шунда у зот сенга: ‹Ҳафса менга бир қултум асал ичирди›, дейдилар. Сен унга: ‹Унинг асалариси урфут (деган ўсимлик)дан еган экан›, дегин. Мен ҳам буни у зотга айтаман. Сен ҳам айтгин, эй Сафийя›, дедим. Савданинг ҳузурларига кирганларида, (Оиша) деди: Савда айтадики: ‹Ундан бошқа илоҳ бўлмаган Зот билан қасамки, сен менга айтган сўзни у зот эшик олдида турганларидаёқ мен айтиб юбораёздим — сендан қўрқиб (шошилдим)›. Расулуллоҳ ﷺ яқинлашганларида, (Савда): ‹Ё Расулуллоҳ, мағофир едингизми?› деди. У зот: ‹Йўқ›, дедилар. (Савда): ‹Унда бу қандай ҳид?› деди. У зот: ‹Ҳафса менга бир қултум асал ичирди›, дедилар. (Савда): ‹Унинг асалариси урфутдан еган экан›, деди. У зот менинг ҳузуримга кирганларида, мен ҳам унга шундай дедим. Сўнг у зот Сафийянинг ҳузурига кирдилар, у ҳам шундай деди. Ҳафсанинг ҳузурига кирганларида эса, у: ‹Ё Расулуллоҳ, сизга ундан ичирмайми?› деди. У зот: ‹Менга унинг ҳожати йўқ›, дедилар». (Оиша) деди: «Савда: ‹Субҳаналлоҳ! Валлоҳи, биз уни у зотга (ўзлари) ҳаром қилдириб қўйдик›, деди. Мен унга: ‹Жим бўл!› дедим».