حَدَّثَنَا فَرْوَةُ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا انْصَرَفَ مِنَ الْعَصْرِ دَخَلَ عَلَى نِسَائِهِ، فَيَدْنُو مِنْ إِحْدَاهُنَّ، فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ، فَاحْتَبَسَ أَكْثَرَ مَا كَانَ يَحْتَبِسُ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Rasululloh ﷺ asr (namozi)dan qaytganlarida, zavjalarining oldigʻa kirar va ulardan biriga yaqinlashar edilar. (Bir kun) u zot Hafsaning oldigʻa kirdilar va — odatda turar (qolar)laridan koʻ proq — (uning yonida) turib (ushlanib) qoldilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ аср (намози)дан қайтганларида, завжаларининг олдиға кирар ва улардан бирига яқинлашар эдилар. (Бир кун) у зот Ҳафсанинг олдиға кирдилар ва — одатда турар (қолар)ларидан кў проқ — (унинг ёнида) туриб (ушланиб) қолдилар.